Horm

AFT: Another F**kin' Test

2010-05-05T17:07:00.001+04:30

دهن من رو آسفالت کردن این بلاگر و وردپرس!
مثل موش و گربه هی با هم بازی می کنن!

Draft?!

2010-04-30T23:34:00.003+04:30

این پدرآمرزیده هم که دیوار کوتاه‌تر از دیوار ما پیدا نکرده!

شب به‌خیر و خدا نگه‌دار.
تا موقعی که یه پدرآمرزیده دیگه‌ای پیدا بشه!

1091

2010-04-24T04:03:00.002+04:30

1091 (با یه مشت «عجب»)
1091 (با کمی «به دَرَک»)
1091 (با عنایت به «خب بالاخره، حق با من...»)
1091 (با کمی توسل و «خدایا منو ...»)
1091 (با گوشه‌ی چشم؛ مورفی همیشه غافلگیر می‌کند، پسر!)
1091 (با بی‌خیالی؛ پسر، مرد باش!)
1091 (عدد قشنگی نیست)
1092 (اسپم بود! شِت! بدترین دکمه‌ی GMail نثارت باد ای اسپم. دوباره 1091)
1091 (خدا خوابیده)
1091 (فِرای‌دِی هم داره تموم می‌شه؛ من هم حداقل (but not the least) در ۲۴ ساعت گذشته چه گناه‌های کبیره و صغیره‌ای نکرده‌ام که هنوز پایش نیافتاده اعتراف کنم.)
1091 (این فرم اعتراف‌نامه‌ی الهی تو دایرکتوری downloads مگه نبود؟)
1091 (خدا... خدای خوب و مهربان... من و قلب کوچکم دوست داریم تا این خانم محترم میل ما رو جواب بده)
1091 (خدای خوب و مهربان؛ قول می‌دم دیگه پشت سرش فحش ندم. تو بگو یه عنایتی بکنه و بگه که بی‌خیال این قضیه «After further discussion with the team, we feel that our interests are
not aligned at this time. Unfortunately, we are rescinding our offer
to you for an internship.» بشه.)
1091 (به درک؟)
1091 (به درک دیگه؛ مگه شوخی داریم؟)
1091 (کاش صبح که پا می‌شم. کاش...)
1091 (فردا چیزی نیست جز همون فردای گُهی که دیروز ازش می‌ترسیده‌ایم؛ دوست عزیز.)
1091 (خدا، چند بار بگم من بدم می‌یاد توی این دنیاهاییت که save ندارن زندگی کنم؟ خب یه نسخه crackنشده بفرست که save هم داشته باشه، که وقتی می‌*ینیم، تا دسته نره بهمون. دمت قیژ.)
1091 (باید با تو هم مؤدب صحبت کنم؟ اوکی! مغز یخ‌زده و معیوب این حقیر را یک امشبه معاف بدار یا رب‌العالمین. خدائی این یخ رویش فقط برای پاتیناژ خوبست. نه؟ درست است که فابری‍ـ‍‌que نیست؛ منتهی نسبت به هم سن و سال‌های خودم که خوب‌ست!)
1091 (صبح که پاشم، حتماً تو یا قبل از من بیدار شده‌ای، یا هنوز پاشیده نشده‌ای! مرامی یه لطفی بکن و کاری بکن که قبل از ۱۰ دیگه کامل بپاشم که به کلاس ۱۰:۳۰ برسم. خودت می‌دانی که، قورباغه را باید اوّلِ صبحِ شنبه همیشه رِیپ کرد!)

The ultimate generalest-purpose answer: "who cares?"! :D

2010-04-24T03:46:00.001+04:30

آخرش یه روز که فرداش شب نمی‌شه
یا یه شب که آخرش روز نمی‌شه
چه فرقی داره؟
زغال‌سنگ‌های بی‌مصرفی مثل من و تو هستن که جامعه رو پُرناملایمت[تر از اون‌چیزی که دوستانه می‌تونه باشه] می‌کنن دیگه عزیز؛ تعارف که نداریم.

آخرش یه شب که فرداش روز نمی‌شه
یا یه روز که آخرش شب نمی‌شه
چه فرقی داره عزیز؟
امپریالیسم خر کیه؟ زاده‌ی آسیا بودن بهونه‌ست. مهم خود مائیم که باید اون‌قدر بسوزیم تا سمبل عایقی از بلایای ضدهنجارهای جامعه بشیم. بعد هم از زور نیافتن مصداق‌های مؤکّد و مطیع نصیحت‌شوندگی، دو تا توله پس بندازیم و عنایت‌شون کنیم به فرهنگ و عرف و هنجار. امپریالیسم خر کیه واقعاً؟

آخرش یه شب یا روز؛
امپریالیسم (به مرگ خودم) اون‌قدر پدرسوخته‌ست که اگر پیروز هم بشه، صداش رو در نمی‌یاره.
آخرش یه شب یا روز؛
برقا اون‌قدر می‌ره که دیگه هیچ مدیوم و مدیائی نیست که این چار تا آهنگ فیوریت من رو برام بنوازه تا به‌یاد قدیم‌ها، آه و یادش‌به‌خیر ای بکشم. قدیمایی که حتی روم نمی‌شد از دَدی محترم بپرسم امپریالیسم یعنی دقیقاً کجای دنیا. شایدم می‌دونستم اگه بپرسم، یه جوابی می‌ده در حد فهم خودم تو اون زمان؛ که بالطبع فرقی با سرچ کردن amperiyaleesm تو گوگل‌مپ نمی‌کرد.

آخر آخرش، خوب می‌شه! من یاد می‌گیرم کله‌شق و مغرور نباشم. من یاد می‌گیرم تو دنیا باید به هر ننه‌قمر و عمه‌ننه و قمرعمه‌ای باید احترام گذاشت؛ بالاخره امپریالیسم رو امثال همینا می‌سازن دیگه. وگرنه کسی که به فکر آتیه و روح و روحیه عمه و مادرش باشه که نمی‌شه امپریالیسم جهان‌خوار. اصلاً از قدیم گفته‌ان، هر کی جهان رو بخواره، شیطان عنایت دوبل به وی خواهد داشت.

آخر آخرش، مورفی از خنده می‌تّرکه و من راحت می‌شم.
آخر آخرش، یکی از آهنگ‌های سروش هیچ‌کس درست از آب در می‌یاد و جهان پر از صلح می‌شه و آمّین و دم خدا گرم و الهی **یه‌های خدا همیشه برّاق بمونه، آمین.
آخر آخرش، من اون‌قدری به دِدلاین‌ها بی‌اعتنایی می‌کنم که یا امپریالیسم می‌زنه تو کمرم، یا استادراهنمام، یا مشاوره خانواده، یا همین مورفی خودم. شانسی که من دارم، یهو دیدی با کمر از تخت افتادم پائین اصلاً و گناهم رو هم خودم به گردن گرفتم! دیگه بدتر از ۱۲ واحد افتادن دوران باشکوه لیس‌سانس که نیست.

مورفی جان،
مردانگی کردی و پای ما را به شانزه‌لیزه باز نکردی؛ گوارای وجودت. مردانگی کن و یکی دو هفته به ریش نداشته‌ی ما و سر کچل ما نخند، شاید فرجی حاصل شد. دمت گرم.

آخر آخرش،
یه شبی که ...
خیلی بارون بیاد. مثل امشب.

Ding, Dang, Bang. Oh, sorry! Now ready. Ding, Dang, wu'waz'that sorry?

2010-04-23T18:47:00.001+04:30

فرض کنیم تو گفته‌ای «در ضمن این حرفی که می زنی کاملا سیمتریک هست، ایگرگ [جان!] :دی» به‌من.
من‌ی که مغرورم، اگر به‌طرز سیمتریکی، نارسیسیسم‌م بالا بزند؛ باید از کجا شروع کنم دقیقاً؟
پازل بدهم حل کنی؟! (بماند که بدجوری وسوسه‌های زیرفرهنگ گاثیک دارند مشوّش‌م می‌کنند!)

C-Mind

2010-04-21T21:06:00.001+04:30

حتی در خواب - خواب‌های لوده و دمدمی - هم باید منتظر بمانم
تا دخترک چایی بیاورد!
آن‌قدر نمی‌آورد و نمی‌آورد و نمی‌آورد و قیافه مامانه را (که اولین بارست می‌بینم) زیارت می‌کنم،
که بی‌دار می‌شوم.

کلاً که من نسکافه ایریش کِرِم را ترجیح می‌دم.

Back and Back

2010-04-21T03:32:00.000+04:30

الئو
امیدوارم آن پایین زیر اقیانوس
منتظر نمانی.

انتظار،
پیر را آدم نمی‌کند؛ فقط آدم را پیر می‌کند.
مخصوصاً وقتی علم آن‌قدری پیش‌رفت بکند که هیچ پیامبری انگیزه‌ای برای ظهور نداشته باشد. و بداند اگه معجزه‌ای هم بکند، سریع فیلمش دست به دست، Fwd و بلوتوث و یوتیوبیفای می‌شود. بعد امثال اون زنیکه مانیکورکرده، افسوس می‌خورند که شاید اگر کمی صبرتر کرده بودند، به‌جای شوهر بی‌خاصیت‌شان، یه پیامبر لاولی و کیوت می‌اومد خواستگاریشون. اه!

الئو
سعی کن به‌جای منتظر ماندن و از بی‌حوصلگی خوابیدن و منتظر ماندن، فراموش کنی صرفاً.
آن پایین، کف اقیانوس، کافی‌ست یک نفس عمق بکشی تا [نسبت به محیط] کاملاً غرق شوی.

Start Migration Now

2010-04-18T13:21:00.002+04:30

گلم
قصه غصه‌انگیزتر از این حرف‌هاست که سعی کنیم با سوئیت‌تاک ته‌ش را با آغوش و بوسه وصل کنیم. رسالت من در ناباوری‌هایِ کودکیِ نابارورم تاب‍[‍ان‍]‍یده شده. و توئی که هر لحظه‌ی پشت-پنجره-به-انتظار بودنت، گم‌کردن واژه‌ی معصوم دیگری‌‌ست و به‌تبع آن ترغیب خودتخریبی ذاتی من.

گلم،
قصه غم‌انگیزتر از این حرف‌هاست؛ که یک آسمان بهاری آبی، با خورشیدکی نورانی و خندان، بتواند حتی ذره‌ای فیگور سیب و cheese به لب‌های ما بیاورد، جلوی دوربین. من و تو در گم‌گشته‌های متروکه‌ی بابِل هم به هم نمی‌رسیم. چه بماند به بوسه‌ی شب تولّد تو و رعشه‌ی شب تولّد من.

گلم،
قصه منزجرکننده‌تر از این حرف‌هاست؛ که صدایت بزنم و تو بدو بدو (با دست‌های کف‌آلود و دستکش) از آشپزخانه بدوی و با هم ادامه‌اش را ببینیم. منی که احتمال نیست شدنم در هر لحظه بیش‌تر از احتمال گم‌شدن سوپرمن در پایان هر داستان موفقیت‌آمیزش است -- و تویی که احتمال شیدائیت در پایان هر داستان، بیش‌تر از دوست دختر محترم برادر متعهدمان سوپرمن. و البته من، گاهی شکست می‌خورم. اغلبِ گاهی‌ها. (تو خیلی مهربانی هم‌چنان).

گلم،
قصیده‌های بی‌مقصد تو و قصه‌های چندمنظوره‌ی من، هیچ‌کدام ره به جایی نخواهد برد، اگر بی‌بال‌وپرتر از هر صبح، زیر پتو دنبال هم بگردیم.
داستان تام‌وجری‌وار ِ من و «بودن»، آخرش نه غم‌انگیز، بلکه خسته‌کننده می‌شود. تو با بی‌میلی چرت می‌زنی و «بودن» دارد با یک مگس‌کش دنبال من می‌دود. نهایتاً من را ته یک راهروی بن‌بست گیر می‌اندازد و من دو دستی به دیوار می‌چسبم و هنّ‌وهنّ نفس‌نفس می‌زنم. «بودن» با چشم‌های برق‌ناک و دندان‌های خیس آرام آرام به سمت من می‌آید. بعد ... حتماً اتفاقی می‌افتد دیگر؛ «هیچ‍»‍یِ ما اگر پایان داشت، مطمئن باش آن‌قدر مردانگی داشتی که بیایم در تیزر ابتدایی بنویسیم «این داستان واقعی باشد یا نباشد، غم‌انگیز نیست».

گلم،
دست‌های چرب و چشم‌های خمار من، نه می‌گذارند که پاروزن خوبی باشم، نه حتی قایق را کمی هل بدهم که از گِل جزر صبحگاهی در بیاید. قایق آرزوها و لبخندهایت را. و تو مهربانانه تا مدّ صبر می‌کنی. تا مدّ شعر می‌گویی. تا مدّ به توله‌ای فکر می‌کنی که چشم‌هایش به تو و موهایش به من و دست‌هایش به تو و ناخن‌هایش به من برود. (من هم‌چنان به دیوار چسبیده نفس‌نفس می‌زنم. من بالا می‌آورم. من دو بیدارشدن متوالی (در بعد عمق، ونه زمان) را بالا می‌آورم. من خودم را هم بالا می‌آورم.) و هواشناسیِ حرامزاده به‌طرز ناجوانمردانه‌ی اعلام می‌کند که امشب ماه حتی ذره‌ای هم کامل نیست و مدّی نخواهیم داشت. هوا در سایر نقاط کمی تا قسمتی.

گلم،
قافیه‌ی لبخندهای تو، در نگاه من و احساسات آرتیفیشیال من نیست. نگرد. آن‌بلیو‌ئِبِلی من هم دوستت دارم. این را نگقتم که علی‌الحساب و در وجه حامل، گرمت کرده باشم. گفتم که برای مصرع دوم منتظر من نباش عزیزم. من شاید شب دیر بیایم، یا نیایم. یا اون‌قدری دیر بیایم که تو پای میز شام خوابت ببرد. و من، وقتی می‌آیم، آرزو کنم کاش همان شصت سال پیش با ساده‌ترین اوّلین دختری که دیدم (با همان ویرجینیتی پرپشت‌ش) مخزن جوجه‌کشی راه انداخته بودم؛ که تو امشب کالری لازم، به همراه یک پارتنر گوگولی و تپل، به مغز و روح و مغز استخوانت می‌رسید. نه کارد، از دلتنگی و بی‌مدّی.

گل من،
کف اقیانوس را خدا، برای امثال من و تو ساخته. با زبان بی‌زبانی، تشنگی را بهانه می‌کنم، اما خدائیش خودت تصور کن خب. صبح که بی‌دار می‌شوی ببینی همچنان روی بازوهای من را جلبک پوشانده و تخم‌های ماهی داخل سوراخ‌های بینی‌ام هنوز دست‌نخوره مانده‌اند. خدا وکیلی آرامش نمی دهد، همین‌که ببینی اینسان
صبور،
سنگین،
سرگردان،
به تماشای راز موهای تو و چشمهای پاک-پوسیده‌ات نشسته‌ام.
(آن هم این‌جا که حتی غواص‌ها *‍ایه‌فنگ می‌شوند.)

گل زیبای من،
یادت هست چه‌قدر نگران حرف مردم بودم؟ یادت هست چه‌قدر سرد می‌شدم با هر تنبیه و گرم می‌شدم با هر تحسین؟ (همیشه موقع تکرار ارجاع به اعترافاتم، احمق می‌شوم. می‌دانم. خوب می‌دانم. خب می‌دانم.) یادت هست؟ یادت هست چه‌قدر انزجار از دو گونه‌ات بالا می‌رفت؟ یادت هست من عریان می‌ایستادم و مثل گنجشککی زیر باران، که هنوز غرور دارد، بدون این‌که بترسم وحشت‌زده به تو زل می‌زدم؟ یادت هست؟

از همین قصاید زیادند دختر. هر چهارتایشان یک رباعی، هر صد رباعی یک دفتر، هر پنج دفتر یک مجلد. روخوانی کن شب بعد از خواب و صبح قبل از بیداری. ظهر هم، اگر درد داشتی، بعد از الله اکبر. (خدا اگر بزرگ نبود، من با این همه سوتی داده و نداده که الآن این سر دنیا نمی‌توانستم با خیال راحت زیر چانه‌ام را هم تیغ بزنم و گریه‌ام نگیرد).

گلم خوابیدی؟
الغرض این‌که، ما همان سایه‌ی هیچ و دو سه برگِ شبدرِ چارپریم
که به خطی لبِ این طاقچه‌یِ بی‌رمق و مضحکِ عشق
بر ِ هم می‌سائیم.

لالا، لالایی...

Losing conphidence in Phockography!

2010-04-17T01:27:00.001+04:30

تو اگر بگویی «به درک»
یعنی کاملاً و جامعاً
به دَرَک!
و هیچ راهی نیست. حتی اگر استرس روی «ر با فتحه‌اش» باشد یا روی «دال با فتحه‌اش» یا روی «ک پایانی».

من اگر بگویم «به درک»
...
خودم که یادم نمی‌آید آخرین بار کی بلند گفتم «به درک» [که بخواهم استرسش را بیابم]، منتهی احتمالاً منظورم این‌ست که
خب clearly نمی‌توانم!
پیرتر از آن هم هستم که بخواهم دوباره بتوانم. گشادتر از آن هم هستم که بخواهم از صفر بتوانم. بی‌عرضه‌تر از آن هم هستم که بخواهم backward حرکت کنم و از اخیرترین نتوانستم، مسیر ثانویه را پی بگیرم.

†

امروز عصر به پدر عزیز گفتم که چه‌قدر یهو دلم خواست یه دوشیزه‌ی دلبر می‌بودم که با پسر یکی از رفقای مایه‌دارش ازدواج می‌کردم و به شغل شریف هاوس‌کیپینگ‌ی می‌پرداختم.
خندید!
خودم هم خنده‌ام گرفت. من‌‍ی که عرضه‌ی کیپ کردن خودم را ندارم چه‌جور باید یک هاوس را برای پسر یه مرد پولدار کیپ کنم؟ همین استایل فولی-شِیود هم محض ظاهر شدن جلوی وب‌کم بود به جان خودم. تو که می‌دانی من چه‌قدر متنفرم از این‌که آثار پیری زاغارت، روی چهره‌ی بیبی‌فیس من زار بزند!

Money for war of money for buying love

2010-04-11T13:01:00.001+04:30

می‌ترسم از روزی که
تمام شهر را این چشم سیاه‌ها بگیرند. بعد من مجبور باشم با خنگیِ ناشی از ناتوانی‌شان - حالا هر جور هم که شده - خودم را راضی کنم؛ تا ناتوانی ناشی از خنگی ام، آن‌ها را ارضا کند - حالا هر جور که شده -.

می‌ترسم. و از این بعد جای چشم‌هایت توی خوابهایم، چراغ‌قوه‌ی مهتابی می‌گذارم تا دیده نشوند.
تو هم [به حمایت از من] با چشم باز بخواب.
لطفاً.

Unbelieve the believable taboos

2010-04-10T12:45:00.001+04:30

باید یه کلمه‌ای تو زبان باشه
از ریشه‌ی قهّار بودن، با یک اشاره‌ی ریشه‌ای به عقده‌های بچّگی، و کمی هم مهربانی لای واج‌هایش.

نیست اما.
کلمه هم ندارم!

Entitled in the morning, Encapsulated like a dawn, Enthusiasted as in your eyes, let's breath faster and faster

2010-04-09T06:03:00.003+04:30

ساعت ۵ است و من به‌طرز فور-این-د-مورنینگ-وار ای، از خواب پریده‌ام.

غم هست این‌ور هنوز. (نیم ساعت بعدش یادم می‌آید با غم از تو، خوابم برده بود.)
سِلف-تجویز می‌کنم این ور، کمی، :
آقایون، خانوما، یکی‌تون به من
سریع بگه که این خانوما که با ما جوره
یه کَمَکی از ما دوره
موهاش طلایی و صاف و بوره
...

تو خوابی ولی. و آلیس هم، ورِ دلِ جانی، آن سرِ دنیا خوابیده. و من، جلوی آینه‌ی دستشویی، کلی همچنان مات می‌مانم. پسر کوچکی که با آهنگ بچه‌های مدرسه‌ی والتز هنوز گریه‌اش می‌گیرد که، ریش پرفسوری بهش نمی‌آید.

تو خوابی و من،
دست‌هایم را تا آرنج در باتلاق ذهن فرسوده‌ام فرو کرده‌ام، تا شماره‌ی قطعه و ردیف قبرت یادم بی‌آید. تو خوابی و من - با عنایت به تمام هراس‌هایی که از معجزات سهم‌گین و غم‌گین‌‍ت در بی‌داری دارم - به چراگاه وسیع سینه‌ات زل می‌زنم و با ترس، پشت بازوهایت را ناخن می‌کشم. تو خوابی و من، سعی می‌کنم طوری خوابم ببرد که وقتی بی‌دار می‌شوی و این‌ها را می‌خوانی، تو هم بنویسی «تو خوابی و من ...»؛ بعد طوری‌که ردّ قرمز لاک نوک ناخن‌هایت رویم بماند، از خرابه‌های روح گل‌آلودم، مائده بیافرینی.
بعد بخوابیم و تا ته چراگاه با هم بدویم.

ساسی مانکن پوروداکشن

about the lost appealance

2010-04-02T21:49:00.004+04:30

فکرشو بکن! دکتره - یه جوری که «**ن لقّ خودت» لای تک‌تک کلمه‌هاش حس می‌شد -
برگشت در جواب، بهم گفت:
«.since the first time she went to school ...»

†

صبح‌به‌خیر گلم، نمی‌خواستم به‌خاطر همین قضیه بی‌دارت کنم. اما خب حالا که خودت بی‌دار شدی، بذار بهت بگم. که مغز معیوب من تماماً دارد کار دستم می‌دهد. که ۱۳ ساعت خواب دیشب‌م، کاملاً ارادی بود؛ بی‌دار می‌شدم و حس می‌کردم اطرافم را و دلم این آیدین را نمی‌خواست و باز می‌خوابیدم.
گلم، بیا این آیدینه برای تو. شش دانگ به‌نامت می‌کنم. اما بذار من تو خواب، باز به همه معصومیت‌های گم‌گشته‌ام سفر کنم. بذار اگه بیدار شدم دیوانه‌وار با چشم‌های سرخ و ریش‌های مشوش و موهای مجعّد و تن متعرّق، اندکی نگاهت کنم و پیش از آنکه از این دنیا گریه‌ام بگیرد، باز بخوابم. گلم، هم تو از توضیح‌دادن بدت می‌آید، هم من -- بالاخره همین‌که به‌نظر هم باهوشیم باید جایی ما را در رودرواسی بیاندازد دیگر. همین که - خب خودت بهتر می‌دانی - که این «سایکودراما»یی که برای این نشخوارکنندگان جک است، برای ما (به‌طرز چندش‌آور و اجتناب‌ناپذیری) خاطره‌است.
گلم، به مامانم هم چیزی نگو؛ نگران می‌شود. طفلک، همه امیدش به بی‌داری‌های من است. طفلک هیچ از معصومیت‌های دنیای خواب من - که مرا از گناه‌های [عظیم و یواشکی و متعفن و] منقضی شده‌ام در این دنیا، منزجر می‌کند - نمی‌داند. طفلک، در من هنوز دنبال همان پسرک مماغ-درازی می‌گردد که در فرودگاه به گردنش گل انداختند -- هر گناه من، می‌شود نیم ساعت تأخیر در فرود هواپیما، فوقش. مادر است دیگر؛ با کلّه یا چرخ یا دم، هواپیما بالاخره باید فرود بیاید.

†

بی‌دار می‌شوم.
این‌جا هنوز تهران است. من هنوز بین شنبه‌ها و دوشنبه‌ها تلوتلو می‌زنم و به‌روی خودم نمی‌آورم همه‌ی بدهی‌هایم به آن خراب‌شده‌ی ۷طبقه‌ی عظیمِ لذیذِ کثیف را.

بی‌دار می‌شوم.
این‌جا هنوز تهران است. این‌جا اخبارها با بند تُمبون از اینترنت آویزان می‌شود. این‌جا پر است از جای سرخی و کبودی عدم توانایی تطابق (و نه توانایی عدم تطابق) ِ منِ تلویحاً-عقده‌ای با محیط -- به دَرَکِ من و شما، همگی با هم، که من بعد از بیست و فلان قدر سال، هنوز آدم اجتماعی‌ای بار نیامده‌ام.

گلم، پنجره را باز کن و به پرنده‌ها سلام کن. اگه آبِ حمام هنوز یخ است، خودت فحش به صاحب‌خانه بده. بعد با آخرین پس‌انداز من، زنگ بزن یه تعمیرکار بیاید با شوفاژ ور برود. اگر پس‌اندازمان به صفر رسیده و مجبوری آخرین النگویت را بفروشی (و نام فروشنده را «توانایی عدم تطابق» (به خیال خودت) ذکر کنی)، همین الآن برو محضرخانه و طلاق را غیابی (یا از همین مدل‌های بقایی (یا ابقایی؛ همان survival)) بزن. من از اوایل دهه دوم زندگی‌ام، یه چیزهایی از شوفاژ و کولر و شیرآب یادم مانده [است].

گلم،
اگه خواستی و عادت داشتی، شب می‌تونی برگردی به همین تخت. گلم، اگه دیدی به فلاکتِ مصیب‌بارتری - از اینی که هست - افتاده‌م، خواهشاً زیاد خودت رو به زحمت ننداز. به مامانم هم چیزی نگو. یعنی چیزی نگو که بخواد بهت/بهمون نقدی پول بده. فوقش بگو «ببخشید خانم دکتر مزاحم‌تون می‌شم؛ فقط خواستم بگم irish cream ِ آیدین تموم شده». همین. مرسی.

Easy as another kiss

2010-03-25T23:59:00.002+04:30

بذار برا آخر شب،
که تا صبح که بیدار می‌شیم بوش رفته باشه.

Where can I find an external map application, that doesn't crash when I click on 'center here'?

2010-03-25T15:08:00.000+04:30

تقصیر خودت بود
که عاشقانه‌ترین خیانت‌ها را
به خائنانه‌ترین عشق‌ها
بخشیدی و دست‌گیرم کردی؛
که آخرش من بنشینم جایی ته دیوار‌های سرخ و مرطوب و گولومب‌گولومبی
بعد تو آلزامیر بگیری و تمام دنیا را دنبالم بگردی.

آهای! صدای من‌ُ می‌شنُفی؟
تو رو خدا قرصات رو سر موقع بخور.

F**k the Ultimate U turn that converges to an O turn

2010-03-24T20:13:00.004+04:30

آخه آدم باید چه‌قدر بی‌حیثیت باشه
که شب‌عیدی وسط آهنگش بگه «فلان‎easy as a kiss, we'll‎ »؟!

Pros and Cons of a Probabilistic Modeling of My "Feel-In-Da-Blanque"

2010-03-23T02:22:00.000+04:30

که نه تو مال من بودی
هستی
خواهی بود (می‌گویم: نَ‍‌بودی، نَ‍‌هستی، ن‍‌َخواهی بود)،
نه من مال تو
هرگز
نَ‍‌بوده‌ام، ن‍‌َهستم، نَ‍‌خواهم بود.

این وسط روزهایی هم بوده‌اند، که مالامال از هم، بسی خرّم، خرامیده‌ایم.
و الآن، بعد از دو سال و اندی، تازه دارند رشد می‌کنند علف‌های هرز؛ علف‌های هرزی که کودشان، همان کرم‌های خاکی بیچاره‌ای بوده‌اند که بسی خرّم، همان دو سال و اندی پیش له کرده‌ایم. و این روح کرم‌های خاکی بیچاره‌است که الآن، توی دست و بال و چشم و چال‌مان می‌رود، وقتی می‌رویم همان‌جاها تا صرفاً همان چیزها را بو کنیم.

ما، شاید، فقط مالامال از هم بوده‌ایم، عزیز. نه من مال و نه تو مال.

too nite

2010-03-23T01:59:00.000+04:30

مهم نیست که شب کجا خوابت می‌بره.
مهم اینه که فردا صبح کجا از خواب بی‌دار می‌شی.

†

- «داری می‌یای برام یه خاک‌انداز هم بخر بیار.»

2010-03-16T20:33:00.001+03:30

You can pretend that I don't exist for you
And I can laugh about it now
But I hated

دیگه از این هم مفصّل‌تر؟

†

من بین گذشته‌ی نه-چندان-دور و گذشته‌ی چندان-دور، تنهایی مسافرکشی می‌کنم.
آخرین بار درِ جلو را یکی محکم کوبید؛ دیگر باز نمی‌شود.

Momentize

2010-03-04T12:13:00.000+03:30

مگه نگفته بودی آدم فراموشکاری هستی؟!

Your Shirt, Of/On my Sadness

2010-02-25T08:05:00.001+03:30

دیگه حتی نارنجی هم رنگ غم‌گین‌ای‌‍ه.

4:00 in the morning and I need to yell a damn

2010-02-20T05:16:00.000+03:30

روزهایی که در اوج نامردی
از شب شروع می‌شوند.

I am 23 years old and about 17 years more is enough.

2010-02-19T00:55:00.003+03:30

درست مثل وقتی که آدم goto رو به بچّه فینگیلی‌ها درس می‌ده
و می‌گه که جزو تابوهای برنامه‌نویسی هست این gotoخان؛ در حالی‌که خودش هم می‌دونه که یه جاهایی چه‌قدر کد رو می‌تونه خوانا کنه. می‌دونه که داره علی‌الحساب و محض جوونی و با عنایت به اُسگل فرض کردن تمامی مخاطبین، یه زرّ جالبی می‌زنه.

این‌که آدم وقتی بزرگ می‌شه که یه جاهایی با معجونی از نگاه و لب‌خند، حامی و دلگرمی‌بخش باشه. حتی اگه مخاطب نفهمه و به‌وضوح لایق سکوت مهربانانه نباشه، هم، باید یه جاهایی ساکت بود و لب‌خند زد -- (به مهربانی عادت می‌کنیم، نقطه).

مصداق بارزی که خیلی دوست دارم
اینه که هیچ‌وقت، حتی اگه خیلی هم دیرتون شده، تو صف بانک یا صف خرید به پیرمرد جلویی‌تون که داره یکی یکی اسکناس‌هاش رو می‌شماره (و هر کدوم رو محکم بین دو انگشت لرزونش فشار می‌ده که یهو دو تا چسبیده نباشه) برای شمردن پول‌هاش کمک نکنین. یکی دو بار اوّل حرص می‌خورین، اما بعد یاد می‌گیرین که به خودتون اجازه/امر بدین که به غرور درونی بقیه احترام بذارین. این‌که تلاش و خودباوری بقیه می‌تونن خیلی محترم باشن.

†

مورفی حتماً کلّی خاطره از پیر-مرّه-گیِ من داره. و من معمولاً برام راحته که ثناگوی طبیعت باشم. پیر-مرّه-گی زمانیه که شما چاره‌ای ندارین جز این‌که بدین پول‌هاتون رو نفر قبلی توی صف در عرض سوت ثانیه بشماره. و زیر چشم‌هاتون هم اون‌قدر چروک افتاده که مجبورین لب‌خند رو کاملاً اکسپلیسیت با ماهیچه‌های لب ادا کنین.

Sorry Ma'am, I am just verifying; What was your last name?

2010-02-18T21:53:00.003+03:30

نه بوی سیب‌زمینی سوخته در سرتاسر خانه،
نه ۳۷ میسد‌کال از یک شماره‌ی ۸۸-۰۲۱ که احتمالاً شرکتی‌ست که با آن قرار[داد] داشته‌ام،
و نه جای پارک ماشین که مجبور دور تا دور دانشگاه دکمه‌ی دزدگیر ماشین را بزنم و توی کوچه‌ها بگردم،
هیچ‌کدام را وجداناً نمی‌توانم خالص به پای آلزایمر بگذارم.

با این‌که می‌دانم چه‌قدر منزجرکننده‌ست، اما
به تمام کسانی که در سه روز گذشته با آن‌ها تماس داشته‌ام (ر.ک. لاگ ابزارهای ارتباطیِ قابل شارژ) پیغام می‌زنم و می‌پرسم که [آیا] با کدام‌شان پریشب ساعت ۲۲:۳۰ شب در اتوبان همّت، خروجی یادگار، راجع به آخرین روزهای مرگ حسین پناهی حرف زده‌ام.
ترسناکش آن‌جاست که هیچ‌کدام جواب درستی نمی‌دهند. شک می‌کنم که شاید خواب بوده‌ست.
ترسناک‌ترش آن‌جاست که زیردوش، جلوی آینه‌ی مخصوص تراشیدن ریش وقتی فکر می‌کنم، واقعاً برایم ثقیل و در عین حال احمقانه‌ست که بعد از ۲۳ سال و اندی زندگی در این دنیای تماماً funny و تماماً فانی، ساعت ۲۲:۳۰ شب موضوعی مهیج‌تر از آخرین روزهای زندگی مرگ حسین پناهی پیدا نکرده‌ام.
شرم نیست؛ بی‌عرضه‌گی است.

بوی سیب‌زمینی سوخته تمام خانه را برداشته است. می‌ترسم باز همسایه‌ها سر برسند و من بی‌آن‌که خودم بدانم دقیقاً از کی و برای چی و آخر تا کِی، مجبور شوم با شرمندگی التزامی از جماعت همسایگان گری‌گوری معذرت‌خواهی کنم.

حسین پناهی شاید خودش آلزایمر داشته؛ اما این اطرافیانش بوده‌اند که چهار روز پس از مرگش از بوی تعفّن جنازه‌اش در خانه‌ی تنهایش، پیدایش کردند.

Public Secret Code on Tired -- Let's publish a paper tonight

2010-02-17T21:28:00.001+03:30

گرمای منزجرکننده، اوّل اسفند.
و من‌ای که هرگز - زیرِ بارِ گرمای طبیعی - گرم نخواهم شد.

چه خوب که دارم می‌فهمم، دلیل تنفّرم از تابستان (فصلی که احتمالاً در آن به‌دنیا آمده‌ام) این است که هیچ‌کس نمی‌تواند من را در تابستان گرم کند.

□

و خسته شدیم
از بس که نگاه کردیم
و هیچ‌چی نفهمیدیم
...
و عشق هم یادمان رفت.

□

تانیا فقط یک اسم نیست؛
وقتی چشم‌هایش، آخر شب، خستگی را...
خسته‌گی را...
خسته‌گی؟
خسته؟
.
تانیا فقط یک اسم نیست.

Pray for night, as a redemption sign of entering the highway

2010-02-15T23:40:00.001+03:30

وقتی پرم از نشدن و نمی‌شود،
وقتی پرم از نرسیدن و نخواستن و نتوانستن،
وقتی پرم از «باز یک فردای همیشگی»
بی‌شک باید فوراً بخوابم.

بین دندان‌های زرد و نیم جو نفرتِ شخصیِ بیش‌تر، اولی را انتخاب می‌کنم.
تا دست‌شویی بروم برای مسواک زدن و برگردم، یقیناً پرتر می‌شوم از نشدن‌ها و نمی‌شودها.

تو که می‌دانی
من نه آدمی هستم که دوست دارم به کسی بگویم «برای من مهمه که بچه‌م واقعاً از زندگی‌ش لذّت ببره»، نه آدمی هستم که دوست دارم کسی راجع به من بگوید «برای من مهمه که بچه‌م واقعاً از زندگی‌ش لذّت ببره».

تو که می‌دانی
تنها امید همه‌مان به این‌ست که صبح که بیدار شدیم، خودمان را در حالی بیابیم که بچه‌ایم و از زندگی لذّت می‌بریم.

تو که می‌دانی
شانسی که ما داریم، این بچگی‌مان هم شبیه همان بچگی قبلی،
پر می‌شود از
نشدن و نرسیدن و نخواستن و نتوانستن.
و این بار پدری، که حتی برای صبحانه هم الزاماً بی‌دارمان نمی‌کند.

What keeps me home at 8:15

2010-02-15T08:16:00.002+03:30

همه‌ی «نشدن»‌هایی که
به bed-stuck شدن منجر می‌شوند.

When orange juice tastes like Hawaiian liquor, in the Ireland, that is called home

2010-02-13T23:34:00.001+03:30

شاید خاک.

I don't want to have right to say "me, too", too

2010-01-30T01:31:00.000+03:30

هر تانیا ای
بالاخره دلش تنگ می‌شه
بالاخره بعد از هشت سال، ده سال، هیجده سال
گریه‌ش هم می‌گیره
...
تا موقعی که یا بچه‌اش دامنش رو بکشه، یا شوهرش اس.ام.اس بزنه و بپرسه که شام چی دارن عزیزش.

Eating 3 dinners in a row, every 2 hours. F*** the Guinness

2010-01-29T23:28:00.004+03:30

به خیلی چیزا ربط داره
• مثل این‌که پتو رو از سر عادت دور ۲۷۰ درجه (۳π/۲)ی بدنت بپیچونی، یا کاملاً ارادی.

God damn you, when you see my dreams when I am still in requiem

2010-01-28T16:21:00.001+03:30

رکیک،
خیلی رکیک‌تر از تمام فحش‌های پسرانه‌ای که از دهن‌‍م می‌شنوی،
مانده‌م همین‌جا که به همه‌ی مادرها و پدرها بگویم
«حق با شماست، درک می‌کنم؛ اشتباه از من بوده»
و هیچ‌وقت هم روی‌‍م نمی‌شود اضافه کنم «و البته اگر من بودم، هرگز ...»
...
«هرگز...»
(قصه‌ی عامیانه و لزج ِ «پدر + مادر => بچه» که تفصیل نمی‌خواهد.)

رکیک،
تمام خوب‌ها و بدها را نصیحت می‌کنم،
تا یک بندِ انگشت مانده به لبریز شدن.
که ای فلانی، من بی‌راهه‌های رفته‌ام، که اکنون این‌جا ایستاده‌ام، که مبادا تو، ای فلانی، همان‌ها را بروی که سه چهار سال بعد این‌جا بایستی.
خشک خشک در چشمانم زل می‌زند؛ طفلک همین الآن هم این‌جا ایستاده است
و راضی‌ست.
و شب جایی می‌خوابد حکماً
که رضایت فردا و پس‌فردایش، شرعاً یا لفظاً تأمین بشود، سهواً.

رکیک،
تمام عقده‌های ماکسیمالم را، مینیمایز می‌کنم که جا برای بقیه هم باز بشود.
که اگر هنوز صدایی جیغ و فریاد زنی در تختم پیچید، جا برای غلت خوردن و به پشت خوابیدن داشته باشم -- بی آن‌که بالا بیاورم.

رکیک،
خواب‌ها و بی‌داری‌هایم را فراموش می‌کنم؛
این وسط فقط وقفه‌هایی هست که در اوج، در اوج فلاکت، از یکی به دیگری پرت می‌شوم -- بعضاً به این سگ کوچک پشمالو هم غذا می‌دهم و دکمه‌ی کتری برقی را می‌زنم.

رکیک،
بالای بلندترین برج شهر، مؤدبانه متن سخنرانی‌ام را ایراد می‌کنم؛ بعد به تمام حضار محترم، در دلم می‌گویم «... تو روح بی‌مصرفِ یک‌بار‌مصرف‌تان». و به همراه روح بی‌مصرف یک‌بارمصرف‌م از پشت تریبون پایین می‌آیم و جایم را به نفر بعدی می‌دهم.

The keep is enclosed

2010-01-27T11:54:00.001+03:30

جوجه‌تیغی وقتی جمع می‌شه،
چشماش می‌ره داخل بدنش - تو غشای داخلی کُره.
و بادکنک‌های سرِ راهش رو
نمی‌تونه از هم تمیز بده،
عزیزدلم.

L.A.U.D

2010-01-27T01:28:00.001+03:30

خلسه‌ی من در آتش،
صدای تس‌تس قطره‌ها روی زغال داغ،
و ناله‌های زنی در بک‌گراند.
من خشک‌ترین آیه‌ی باران در تاریخ تحوّل این قوم بوده‌ام.

خلسه‌ای خالی‌ست؛
من در توهم وحشی تمام بیوه‌های این قوم اقامت دارم.
خلسه‌ای بارانی‌ست؛
من در توحّش وهم‌گونه‌ی تمام سوگواری‌های این قوم رخنه کرده‌ام.
و بی آن‌که دفن بشوم، از گوری به گور دیگر می‌تازم.

خلسه‌ی من در خواب،
وقتی آتش آخرین قطره‌های من را هم می‌رباید
و ناله‌ی هیچ بیوه‌ای هرگز مرا در خواب رام نخواهد کرد.

خلسه‌ای
خیس.
دورتر از تمام تابستان‌هایی که می‌شود تصوّر کرد.

Did Dood Deed Doud, Train Rings in This Way

2010-01-23T09:10:00.001+03:30

اتهام‌های ۷:۲۵ بامداد که به من زده می‌شه
کم‌وبیش شبیه اتهام‌هایی هست که در همین زمان (به‌وقت اِن.وای) به ریچارد زده می‌شده.

من ۲۵ سال به عقب راه می‌روم، ریچارد ۲۵ سال به جلو؛
در چین وعده داریم.

Why more than 83% of my fingers bleeds when your gravestone becomes a rolling stone

2010-01-22T01:15:00.001+03:30

شب
دفن‌ت می‌کنم
با دست‌های خودم
توی تخت
تا بخوابی.

صبح
نبش قبرت می‌کنم
با دست‌های خودم
توی تخت - حتی اگر ۱۱:۳۰ ساعت آن‌طرف‌تر باشم -
.

و خاک،
خاک پذیرنده،
گاهی نامرد می‌شود؛
پس نمی‌دهد.

تا عمق ۳۰ متری حفر می‌کنم؛
تا یا هوا کم بیاید،
یا از خستگی بیهوش شوم،
یا مادر برای صبحانه صدایم بزند.

من پررو‌تر از این حرف‌ها هستم (تو بگو پشتکار)؛
شب -- امشب،
خاطره‌هایت را
دفن می‌کنم
با دست‌های خودم
توی تخت
وقتی خوابی.

صبح،
خاک،
خاک پذیرنده،
...
خاک پذیرنده‌ی لعنتی،
این خاک پذیرنده‌ی لعنتی، حتی به خاطره‌هایت هم رحم نمی‌کند.

O'Minute

2010-01-19T18:54:00.001+03:30

مثل یه خوک کثیف
که حتی انگیزه لازم رو نداره که ساعت ۸ الی ۱۱ صبح دم کشتارگاه باشه که سلاخی بشه.

زمان، یه سری چرک‌های پوستی رو خشک می‌کنه، یه سری رو عمیق.

Why we buried her in Mont Blanc

2010-01-18T23:52:00.001+03:30

الئو از آن دسته مخلوقاتی است
که زنده یا مرده‌‌اش، هر دو قریب یکصد هزار دلار می‌ارزد.
که چه زنده باشد، چه مرده، می‌دهیم مومیائی‌ش کنند.

الئوی مومیائی شده را می‌شود هر وقت قحطی شد، مومیائی اش را باز کرد و در بازار آزاد تا دویست هزار دلار هم فروخت.

الئوی مومیائی شده را
می‌شود یک دل سیر نگاه کرد.

الئوی مومیائی شده را
می‌شود نصفه شب رفت نوارهای قسمت بالای مومیائی‌اش را آرام باز کرد
و حسّابی بوسیدش
و دوباره همه را بست.
کسی چه می‌فهمد -- فوق‌ش می‌شود یک‌صد و نود و نه هزار و نهصد و نود و نه دلار و نود و پنج سنت (حراج فوق‌العاده به دلیل تغییر شغل).

The curse the demon-of-curse never used to use

2010-01-18T01:10:00.002+03:30

احساس ِ
حسادت،
فحش به تمام متن‌باز-بازی‌هایِ از رویِ باکلاسی،
وحشت،
فوبیای از دست دادن توانایی‌های بالقوه،
فوبیای از دست دادن تمام «ایّاک نعبُدُ»ها،
فوبیای از دست دادن تمام «ایّاک نستعین»ها
ی ِ خدا؛ وقتی دید بنده‌اش اوّلین مخلوق lovable مصنوعی را ساخته.

احساس ِ
دایورت به درب غربی دَرَک،
چیرگی،
فدای سرم،
«من نه دوست دارم نصیحت کنم، نه دوست دارم نصیحت شم»،
می‌ارزد آدم حقوق یک ماهش را بدهد تا یک هفته آخر تابستان را کنار یک کلبه چسبیده به یک دریاچه‌ای ساکت به ماهی‌گیری بگذارند،
قبل از خواب فقط دوش می‌چسبه،
داف‌های جوونی‌های ما هم داف بود، اینا ام داف‌ن آخه؟!،
برنامه آخر هفته توچال، برف‌بازی،
آخرش هم پیر شدم، اما راضی‌ام،
اوه عزیزم، بمیرم الهی‌، چرا حالا؟،
ی ِ خدا؛ وقتی بنده‌اش اوّلین باگِ آن مخلوق مصنوعی را دید و ناامید شد.

Main difference between the one who had been middle-clicked with middle-finger and the one who had been left-clicked with middle-finger

2010-01-18T00:09:00.002+03:30

فکر کن خداهه اون بالا نشسته
بعد رفیقش از در می‌یاد تو
بعد خداهه برا این‌که یه portfolio از کارهاش نشون بده، صفحه جلوش رو باز می‌کنه و روی من (منِ نه لزوماً نوعی) دابل‌کلیک می‌کنه و به رفیقش می‌گه «... This is an example of»

You, as the girl next door/window

2010-01-15T23:01:00.000+03:30

- یعنی از اول؟ که ClearHistory هم بکنیم؟
- آره! :))))

I had had a blue kite in my right hand, the last time I saw a beautiful rose.

2010-01-11T02:07:00.005+03:30

گاو بوده‌ام حکماً، سهواً، شرعاً
که یک‌شبه بلعیدم تمام آن همه خاطره‌ها را؛
گل و خار با هم، عمداً.

و حالا فرارسیده
روزی که
به‌یاد آوردن‌شان، بالا آوردن‌ست -- وقتی دیگر پایین‌تر از این نمی‌روند، عمراً.

و من
باید نشخوار کنم و نشخوار کنم
تا بدَرّاند همه معده‌ام را، با استایل نارسیستانه‌ای، جبراً.

Who kicks the mess (say, I miss you) button tonight babe?

2010-01-10T22:52:00.002+03:30

نه که فکر کنی عشق مشق،
فقط یه چیزی تو مایه‌های eps\ (با تقریب دو رقم اعشار) از انگیزه‌های کشورگشائیم کم شد.

□

با کارولینا، مثل یه پیرمرد و پیرزن قدیمی - خیلی قدیمی - نشسته بودیم کف آشپزخونه و داشتیم خاطره‌های مبهم و مزه‌دارمون رو، با اندیس‌شون review می‌کردیم. شاید بشه گفت تو ذهن‌مون یه جدول دیتابیس بود از لیست اندیس‌های خاطره‌ها که هر عنصر یک کلید خارجی بود برای یه جدول دیتابیس دیگه که اندیس رو به محتوا نگاشت می‌کرد. بعد این دومیه در گذشت زمان دچار به‌فنارفتگی شده بود و فقط اون اولیه مونده بود. اون اولیه (لیست اندیس‌ها) هم نصفش از مال من گم‌شده بود و نصفش از مال کارولینا. اون‌هایی که تو جفت جدول‌هامون بود خیلی محدود بود؛ در نتیجه هر اندیسی رو که یکی‌مون رو می‌کرد فقط یه سری جا خالی و «فکر کنم می‌دونم کدوم رو می‌گی» پرش می‌کرد.
ولی می‌خندیدیم.
اون‌قدری که فلرتیشیا از تو اتاق هال غم‌دود شد و خوابید. ولی من و کارولینا تو آشپزخونه داشتیم هنوز random key صادر می‌کردیم و ارجاعات سهوی-تخیّلی می‌زدیم به پر و پای جدول‌های مرحوم همدیگه.
و می‌خندیدیم.
که فلرتیشیا خوابش برد با گریه. و وقتی من و کارولینا رسیدیم بالا سرش، فقط تونستیم همدیگه رو خوب نگاه کنیم؛ که فلرتیشیا رو زیر دست و پای خاطره‌هامون له کرده بودیم.
فقط تونستیم همدیگه رو خوب نگاه کنیم؛ و دنبال تارهای موی سفید لای موهای اون و سیبیل‌های من بگردیم.

□

که سر بیست و فلان سالگی بدوئم بروم اون سر دنیا
که وقتی یادم آمد کلیدی‌ترین کاربردِ «زپرت» در غم‌سوز شدن است، از پشت همین تریبون ۱۵٫۱ اینچ، دم‌دست‌ترین جمله‌ی ادیبانه در شعاع ۳۰ سانتی‌متری‌ام را بکنم status‍م و
با صدای تق تق استادم همه‌چیز را مینیمایز کنم؟ همین؟

عادت ندارم به دادنِ فحش‌هایی که توجیهم برای عفوِ گیرنده‌ی فحش، از خود فحش بدترست. بالاخره تمام شب‌های امتحانی که من راحت یا ناراحت، به‌هرحال، خوابیده‌ام که نباید با شب‌بیداری‌های آن‌ها برابری کند.

من کمرنگ می‌شوم. و چندش‌‍م می‌شود وقتی ناشیانه قسمت‌های برجسته‌ی بیوگرافی‌‍م از زیر پتو هم می‌زنند بیرون. و چندش‌‍م می‌شود وقتی مجبورم تا صبح یک‌وری توی تخت بخوابم و غلت نزنم. و چندش‌‍م می‌شود وقتی کمرنگی‌‍م نمی‌گذارد راحت لای بوته‌ها استتار شوم. و چندش‌‍م می‌شود وقتی حاصل تمام تلاش‌های استتارم، گم‌کردن بوی خار و علف می‌شود؛ خودم را که سالهاست گم کرده‌ام.

□

گفتم که عزیزم،
عقده فقط ارضا می‌خواهد، آن‌هم از جنسِ اندود شدن؛ درمان - چه در لفظ چه در عمل - تلقینی بیش نیست.
این وسط هم همه چیزهای دم ِ دست فنا می‌شوند. می‌دانی که.
دور بایست. لطفاً. عزیزم.

نگو می‌فهمی عزیزم،
عقده ای که بدانی داری عقده‌ای اش می‌شوی فقط یک حسرت گاه و بیگاه است -- کافی‌ست در لحظه به مصائب دوست‌پسرهای قبلی‌ات فکر کنی تا حسرتش هم ته بکشد. بعد بنشینی راجع به معایب خوش‌تیپ‌ترین پسر دانشکده با دخترهای سبزه‌تر از خودت حرف بزنی و نفهمی چه شد که خنگیِ دوست‌دخترِ جدیدِ طرف را هم به حساب عیب‌هایش نوشتی.

عقده، نرسیدن نیست عزیزم -- استیصالِ تنگ و یخ‌زده‌ی هرگز راه نیافتادن است. تأثیرش هم غالباً در ماهیچه‌های فوقانی بازو و ناحیه کتف است. یک‌جور فشار عضلانی در ناحیه‌ی بین زیر پوست و روی استخوان. وقتی تمام اعصابت به‌درستی کار می‌کنند ولی در پیام‌های عصبی ارسالی به نخاعت، در فیلد فرستنده نوشته شده undisclosed sender.

عقده همه‌ی لب‌خندهای تلخی است که آن‌قدر مقدس برایت می‌مانند که حتی به خودت اجازه نمی‌دهی که فکرش را هم بکنی که روزی ازشان برای جذب حمایت و جلب ترحم استفاده کنی. همه لب‌خندهای تلخی که قداست‌شان در لب، خند و تلخ بودنشان است. مثل نوستالژی تمام گریه‌های بچگی، که عروج کمال‌شان در بی‌چشم، پا-بریده و سرشار-از-بوی-نفتالین بودن عروسک بچگی است؛ همانی که حرف اول اسم‌ت روی پیراهن‌ش گلدوزی شده.

عقده، همه‌ی نق‌های نزده‌ای است که به‌جای این‌که در یک قابلمه‌ی فلزیِ نفوذناپذیر جمع‌شان کنی (که یهو وسط کفر، یا دعا، بپاشی‌شان تو صورت خدا)، صرفاً با سطح مقطع زیاد در بستر خواب پهن‌شان می‌کنی تا زودتر تبخیر/جذب بشوند؛ مبادا لکه‌هایش روی ملافه جا بیاندازد و مادر بفهمد.
که به‌جای این‌که در یخچال نگه‌شان داری و باشان کنتور بیاندازی از جفای محیط، دفن‌شان می‌کنی تا درخت‌هایی سیاهِ-قائم-به-ذات پشت پنجره بروید و زیر نور اوّل صبح، سیلوئتِ درخت گرمت کند.

عقده همه‌ی پانویس‌های اتوبیوگرافی‌اند عزیزم؛ که پس از چاپ پشیمان می‌شوی که حتی همان نیم‌وجب جایِ با فونت سایزِ ۵۰ درصد را هم به‌اش اختصاص دادی -- کسی که بخواهد با پانویس دوزاری‌ش بیافتد، خاک بر سر مترجم و مؤلف آن قضیه!

عقده همه‌ی جواب‌های [واقعاً] تشریحی و غیرارادی‌اند که در زمان حال ازمان سر می‌زند؛ در پاسخ به سؤالاتی که در بچگی [در بهترین حالت] فقط گزینه‌ی مورد نظر طراح‌شان جواب داده شده. آن‌هم مهم نیست با N/A یا «به خواننده واگذار می‌شود». سؤالاتی که در بچگی ازشان ترسیدیم و هنوز از ترسِ همان ترس‌ها، دلمان می‌گیرد.

عقده لمس همیشگی دستی است که هرگز وجود نداشته؛ وقتی همه‌ی دست‌های اطراف بدون رفع یا ایجاد هیچ تحریکی تا ابد دست‌نخورده قرارست باقی بمانند.

عقده همه‌ی نگفتن‌هایی‌ست که مطمئنی بهترین می‌توانند باشند اگر گفته شوند؛ اما تو حتی به خودت هم محرم نیستی. عقده همه‌ی نگفتن‌هایی است که برای نگفتنش حتی لب‌هایت هم تکان نمی‌خورد.

عقده دل‌درد بعد از خوردن تمام گوجه‌سبزهای تمام میوه‌فروشی‌های شهر است، وقتی هیچ‌کدامشان مزه‌ای جز هندوانه نمی‌دهند، در مقایسه با ترشی بچگی و عصمت لب‌های صورتی عکس‌های توی آلبوم از کودک‍[‍ی] درونت (که خوب توی عکس افتاده). عقده تمام خالی‌هایی‌ست که فقط تو (و نه هیچ «من» ای) می‌بینی؛ وقتی لیوان را برایت هنوز لب‌به‌لب پر کرده‌اند. عقده نداشتن توانایی خرید همه‌ی چیزهایی است که بر عکس حقوق ماهیانه‌ی تو، قیمت‌شان با تورّم بالا نرفته و نمی‌رود.

عقده، ساده، یعنی همه «نه»هایی که نه نوشته شده، نه خوانده شده، نه فراموش می‌شود.

و بدان، با همه این‌ها، عزیزم، من هنوز آن‌قدر کول نشده‌ام که بتوانیم تاب بیاورم کسی حقیقی‌ترین بعد درونم را شجاعانه (از هر نوستالژی متروکه‌ای) و بی‌شرمانه (ولو به خند) تو رویم داد بزند -- عقده‌ای.
عزیزم.

Missed Call

2010-01-03T14:12:00.000+03:30

و دلسردی من
از دامن قرمز نابالغ دخترک...

More than two or a wake

2010-01-02T16:58:00.003+03:30

استاد ماکسیمالیستی داریم؛
درباره‌ی آخرین الگوریتمی که قبل از الگوریتم خودشون پابلیش شده، می‌گفت «هیوریستیک‌ی که به‌کار برده‌ن، خیلی ساده‌ست؛ خیلی مزخرف‌‍ه».

استاد ماکسیمالیست کاربردگرا ای داریم؛
درباره‌ی آخرین الگوریتمش توی فیلد مورد علاقه‌اش می‌گفت «اپلیکشن که فعلاً نداره؛ اما قطعاً در آینده‌ی نزدیک براش جور می‌شه»

...

استاد ماکسیمالیست کاربردگرای ما
احتمالاً آخرین‌بار وقتی هنوز خیلی جوون بوده، عاشق شده.

D.A.R.E

2010-01-01T23:58:00.001+03:30

تلخ‌ترین قسمت یه حقیقت ساده
اون‌جاشه که بالاخره اتفاق می‌افته.

پ.ن. و تو حتی روت نمی‌شه بگی «خب باید اتفاق می‌افتاد».

Dance with the ghosts, Lullabies by zombies

2010-01-01T15:28:00.004+03:30

مترسک را باید دودستی بقل کنم؟
که در بطن ترسانندگی قرار بگیرم و دیگر نترسم؟
این‌ست روش نوین و مجیکال و ۱۰۰٪ گیاهی؟!

حقیقتاً زیرست برای درآغوش کشیدن و خوابیدن؛
که آن‌هم به‌درک -- مگر کم‌اند شب‌هایی که با زبری صبح شدند؟

صبح بیدار می‌شوم. طفلک خودش هم معذّب شده. با زبان بی‌زبانی می‌خواهد تلویحاً به من بفهماند:
دوای فوبیا مرگ‌ست.
می‌خواهد با زبان بی‌زبانی به من کارت شناسایی‌ش را نشان بدهد که نام‌ش مترسک‌ست و نه م‍‌فوبیائک.

دور مزرعه می‌چرخم. کلاغ‌ها دارند به‌مرور زمان شجاع می‌شوند؛ یاد می‌گیرند؛ یادگیری.
فوبیا ترسی توانکاه از توهّمی تلخ و طبیعی است.
طبیعی، نه به‌معنی در-ذات؛ به‌معنی سیر قهقهرایی به مقصد دایره‌ی تلخ طبیعت.
تلخ نه به‌معنی در-ذات؛ به‌معنی این‌که دیگر دهانم انگیزه‌ای برای نوشیدنش ندارد -- هرچه‌قدر هم بدون اسانس باشد.

ܨߕܬ Ľ݄݈݉ܵĭߍ݈ݓߴݔ.

Win, Lose, Kiss?

2009-12-31T22:49:00.003+03:30

گم شدیم و
رزی فدای صبح‌به‌خیری در یک پنج‌شنبه‌ی بارانی، زیر نگاه ترسناک پسرکی شد.

و من
نگران متهم‌شدن برای تمام چیزهایی هستم که تو باور نمی‌کنی ازشان فوبیا دارم.

†

باور کنی یا نکنی،
بارور شده‌ام. سلول‌های مُرده‌ام دارند دوباره تپل می‌شوند.

باور کنی یا نکنی،
چشم‌هایم رو به مشرق می‌خوابند و رو به مشرق بیدار می‌شوند.

باور کنی یا نکنی،
خودسامانده را اتومات کرده‌ام؛ بحران را out-source. عقده‌ها هم که به کمک سیخ و سنجاق و دست‌های تو دارند یکی یکی از تن‌م در می‌آید.

†

نگاه کن، نگاه کن!
قدم آخرمان را باید برداریم؛ هنوز قسمتی از دنیا زیر پونزمان[۱] مانده. ته انباری شراب شش‌ساله‌ای مانده. توی دفتر [به‌قول تو] نوستالژی‌های بی‌خاطره‌ی دو‌ساله‌ای مانده.
چرا ایستاده بودیم؟
بیا بدویم. شش شب بیش‌تر که نمانده.
شش شب، به مثابه شراب شش ساله‌ی نوشیده نشده.

پ.ن. [۱]: قضیه همان بچه‌گی‌های موسی‌ست. پونزه هم دربار یارو؛ که حالا شده لیست بوک‌مارک‌های ما. «یا خدا، lol.»

`fille` in the blank

2009-12-30T22:10:00.004+03:30

فرق هست بین
Fille in the blanc،
Fill in the blank
و
Feel in the blank.

و من
پسری هستم در میان این همه سفیدی
که تلاش می‌کنم جاهای خالی[ ِ بعد-از-تو] را
پر کنم؛
ولی بدجوری چاله‌ها عمیق‌ند،
ولی بدجور دکون‌ها بسته‌ن،
ولی بدجور همه‌چیز پنبه‌ای شده،
ولی بدجور زانوهایم زخم شده.

□

آن یک قدمِ مانده را می‌گذارم بماند.
آن‌قدر که سرد شود، سرد شود، سرد شود
و به مرحله‌ی والای «مهم نیست دیگر» برسد.
بعد تمام فتوحاتم را وقف خیریه می‌کنم
تا فقط یک وجب (یک قدم) برای خودم بماند.
تو اگر فتح‌شدنی بودی، خودت می‌آمدی. حیف دنیاست که زیر دست و پای من و تو بخواهد پر و خالی بشود، دل بندم.

Sorry Ma'am. I, am, ..., I have lost my card. Sorry Ma'am. (aainmsy)

2009-12-30T21:49:00.008+03:30

۴.بررسی الگوریتم‌های دیگر در مسئله‌ی دسته‌بندی روی یک گراف وزن‌دار. در فصل سوم ما داده‌های متنی (RSS) را از فضای برداری به یک مقدار عددی بین هر دو وبلاگ تبدیل کردیم تا دامنه‌ی کار ما از k عدد نقطه‌ی پراکنده در فضای n-بُعدی به یک گراف کامل وزن‌دار k رأسی تبدیل شود. پس از آن الگوریتم‌هایی نظیر KNN به‌راحتی روی مسئله کاربست‌پذیر خواهند بود. با اجرای این تبدیل، اکنون راه برای اجرا و مقایسه‌ی سایر الگوریتم‌ها که تنها نیاز به یک گراف وزن‌دار دارند، باز شده است.

من و دروغ؟! من تو کل عمرم به اندازه‌ی این یه هفته وبلاگ مزخرف نخونده بودم... [... نخونده بودم، دوستای گلم!]
که ته‌ش کارولینا بیاد وسط دانشگاه من رو با لفظ «خودسامانده بحرانی» توصیف کنه و من بخوام نیم‌ساعت براش توضیح بدم که «عقده‌محور»ش رو جاانداختی داداش/آبجی.

Lizard disclaimed, Jury laughed.

2009-12-29T17:51:00.000+03:30

چند بار باید بشنوم «نَ‍، دا، ریم؛ نداریم»،
تا برای همیشه باورم بشه؟

4:00 AM - 4:30 AM, even days only

2009-12-29T04:24:00.005+03:30

۲ تا چاقوی دسته‌دار اصل زنجان
رو
تا ته می‌کنم تو سرم، با زاویه ۳۰ درجه انحرافی از وسط سرم.
تا ته، یه‌جوری که فقط دسته‌هاشون بیرون بمونه.
بعد دسته‌هاشون می‌شن شاخ و من می‌شم غول شاخ‌دار.
بعد همیشه توجیه‌‍م برای reject شدن این می‌شه که «خب من شاخ داشتم»
و بدین‌سان عقده‌ای بار نمی‌یام.

□

یه روزی اون‌قدر پیر می‌شم که
[چاره‌ای ندارم جز این‌که]
به این passionهای جوان‌ها و نوجوان‌ها بخندم/می‌خندم.

□

سر پیری، وقتی حسابی خندیم، یه روز صبح می‌رم جلوی آینه و
راست و حسینی به خودم می‌گم «زندگی ارزش این چیزها رو نداره؛ سرت سلامت!». بعد قبل از این‌که در رو برای شیرفروش بازکنم، دو تا دسته رو می‌کشم بیرون و جای خالی‌شون رو با روزنامه مچاله‌شده پر می‌کنم. کلاه‌گیس‌م رو چپ و راست می‌کنم تا روشون رو بپوشونه. بعد با لب‌خند در رو [برای/به‌روی شیرفروش؟] باز می‌کنم.

What a lizards can remember at 4 in the morning

2009-12-29T03:57:00.001+03:30

به‌نام خدا
به‌قول بچه‌های محلّه‌مون، من یک رویکردِ عقده‌محورِ خودساماندهِ بحرانی هستم. البته من خاکِ پایِ بچه‌های محلّه‌مون هم هستم ها؛ اما از همین‌جا به‌شون می‌گم که اگه زلزله اومد، اون دکمه قرمزه رو فشار بدین.
با تشکّر

Who reaches 80 first? You or your cold heart?

2009-12-27T10:29:00.002+03:30

از وقتی که فانکشنالیتی‌‍م رو از دست داده‌م و دیگه گرم‌‍ش نمی‌کنم،
ازم به‌عنوان گلدون استفاده می‌کنه.

Be a Lizard and Crawl, S'il vous plaît

2009-12-26T23:06:00.004+03:30

درست یکی از همان لحظه‌هایی بود
که باید یک جسارت خرکی می‌کردم -- با احتمال یک به ده و امیدریاضی بالای یک، بالای ده.

تقریباً مصمّم شده بودم که بزنم؛
گفتم قبلش یک‌بار دیگر «جانم»-گفتن تو را هم بشنوم
که همان مادام موردنظر همیشگی گفت «مشترکة موردنظر، ... [e.g. نیست؛ نه‌که فکر کنی باد او را برده، نه، هرگز نبوده‌است]»

خوابیدم.

□

گفتم/یادآوری کردم، این‌ها رو که
بدونی
شجاعت - به مثابه نمود پایدار ای از جسارت -، ارثی نیست به خدا. وگرنه پدرپسرشجاع نیک‌نِیم دوشیزگی‌‍ش می‌شد پدرشجاع و اسم پسرش می‌شد پسرپدرشجاع.

گفتم این‌ها رو که بدونی،
اگه قبل از این‌که جلوی جمع یه حرکت آکروباتیک/آیروبیک/اروتیک بزنم، یهو کاغذ خودکار می‌گیرم دستم و انتگرال می‌گیرم تا امیدریاضی حساب کنم، دلیلش این نیست که به‌طرز شِفته‌ای و آشُفته‌ای منطقی‌ام. نه گلم. عدم موفقیّت در جسارت از اون موش‌هاییه که پنیره‌ی وجود آدمی رو فقط سوراخ می‌کنه؛ و نمی‌خوره.

گفتم این‌ها رو که بدونی،
روح مورفی پیر در دو چیز به جدّ و کمال رسوخ کرده:
یکی در نیمه‌ی کره‌ی‌بادام‌زمینی-مالیده-شده‌ی نانِ تُست،
یکی هم در سلول‌های جداره‌ی داخلی نیمه بالای سوراخ سمت راست بینی من، که از ۴ ماه قبل تا کنون عصب‌های حسی‌شان یه ده سانت‌‍ی شیفت خورده‌اند و درست موقعی که می‌خواهم یک نفس عمیق بکشم و همان حرکت آکروباتیک/آیروبیک/اروتیک را - بی‌محابا، بی‌محاسبه - جلوی جمع بزنم، آدرنالین را توی خون‌‍م ول می‌کنند/می‌*‍اشند.

گفتم این‌ها رو که بدونی،
در این جامعه دموکرات‌ساز و فرهنگ‌خیز، من و پدرم شجاعت‌مان را نصف-نصف تقسیم کردیم؛ جوری که اون شد پدرنیمه‌شجاعِ پسرنیمه‌شجاع و من شدم پسر‌نیمه‌شجاعِ پدر‌نیمه‌شجاع. بعد هم برای این‌که زیادی لوث نشود، تصمیم گرفتیم به همان اسم‌های اصلی‌مان همدیگر را صدا بزنیم:
من بهش می‌گم «پیتر» و اون به من... «...» (یادم نیست به چه اسمی من رو صدا می‌زد).

Wake up Hailie, omelette is ready!

2009-12-25T21:09:00.002+03:30

۴ دقیقه و ۱۶ ثانیه
که می‌شود به عبارتی ۲۵۶ ثانیه
یعنی حدود ۷۶۰۰ فریم.

و اگر شما از آن‌دسته آدم‌هایی باشید که «دست روی هر چیزی بذاره، می‌تّرکونه»،
باید تمام این ۷۶۰۰ فریم حواس‌تان باشد که دست روی سر، دل یا جاهای دیگرتان نگذارید؛
وگرنه می‌تّرکید
و هیلی هرگز شما را نخواهد بخشید.

Balloon of life, Dignity for Rose, Pain in stomach

2009-12-24T21:36:00.003+03:30

هر چیز خاردار‌ی لذت‌بخشه عزیزم.

Cut an apple into two equal pieces using fingers and teeth

2009-12-21T12:10:00.001+03:30

فقط دو نفر تو دنیا هستن که من این‌قدر راحت جلوشون به استادا فحش می‌دم؛
نفر دوم‌‍ش خودم‌‍م.

Accessibility as an informal Ability

2009-12-21T12:02:00.002+03:30

همه‌ش می‌خنده؛
- نمی‌دونه؟
- نداره؟
- ریخته دور؟

خدا حفظ‌ش کنه.

srand(715)

2009-12-14T11:02:00.002+03:30

زندگی، بای‌دیفالت خیلی هم قشنگ نیست.

زندگی، دیفالت‌ش قشنگ است.
زندگی، فقط دیفالت‌ش، بای‌دیفالت قشنگ، است.

.

گفتم که بفهمی چرا دو هفته‌ست، هیچ بعدازظهری وقت ندارم پاشم بیام کافی‌شاپ باهات.

715-1 (on due)

2009-12-14T10:55:00.003+03:30

لای این میخ‌های کج و بی‌قواره و ترس‌ناک
ننو‌ئی برای خودمان ردیف کرده‌ایم؛
مترسکی را هم گذاشته‌ایم که آلارم بدهد
هر وقت داشتیم دور می‌رفتیم.

لای این میخ‌های کج و بی‌قواره و ترس‌ناک
بس عجب خاطره می‌سازیم؛
ده سال دیگر که برگردیم این طرف‌ها سری بزنیم،
با کلی یادبود و یادباد فقط غم دود (غم‌دود) می‌کنیم.
و حتی، هنوز، باورمان نمی‌شود
پایه‌ی ننوی ما، پر از تیزی و نفرت بود.

لای این میخ‌های کج و بی‌قواره و ترس‌ناک
باید گرد خودمان بدویم و بدویم
تا یا شجاعتش را پیدا کنیم یا وسیله‌اش را
که از جلوی «بوق بوق بوق بوق!» و «آژیر»های مترسک با عینک‌دودی و لب‌خند بگذریم و بگوییم «بای بای قناری‌ها! بای بای گلابی‌ها!»

The sky is blue for all, gray for us. However, we are yet red.

2009-12-14T09:48:00.001+03:30

݇ݎℕ ݏ݆ܲįސݗݍ ܸݓߟĹݚݭĜ ݷĻݔݛݔݡĽݏݍݛެܾܰ݇ߔ ℛݍܽߗļݍݫ ܹņܺݙ߲ܺņ ݌݈ݏݜݑŷŢݔܳߛ޵݌ܮݕūݭĝĸŌŀĴě

ببین جانّی؛
ما یه تیم‌ایم!

This Weblog Is Proudly Powered by Laze and Tired Energy

2009-12-11T22:41:00.006+03:30

و اطرافیان‌‍م بهم القا می‌کنن که Ġݐܷ Ĺܳݓܭ݈ߜłĹ޻ݩĵݞߜ℻߀ܷݲݜņŃݲ݃ݨĵĻݸܯݔܰ߉Ĵ ıݓ݌ܲݦİ݌ܷܾĺݙݛܾݛݔߜŊܼݳ݇ݫŁݼĠĦ݈ܼܵ݀Ĵܶ݌݈ܷ߭īߚݛń ܾݳݚݱņݔܻ݈ݔݣŅ݂߻ܷℚݔܯݎĤ݁ݑ݃ݒݱŁݔݚܼňĠ

منظورم از «اطرافیان» در جمله‌ی فوق فقط خود تو بود؛
- که تو هم خیلی اطراف من نمی‌پلکی -
نقطه.

No rat was harmed or killed during the production of this autobiography

2009-12-11T18:08:00.011+03:30

حالا که دارم حسابی پیر می‌شوم،
لحظه‌های کودکی من دارند اشباع می‌شوند
از اندیس‌هایی که برای fast referencing به آن‌ها می‌دهم.

□

امیدوارم تو درک کنی لااقل، وقتی می‌گویم

از بچه‌گی خواب پرواز سبک [1] بالای درخت‌ها را می‌دیده‌ام (به سَبُکی حرکت موشک کاغذی [2]).

یا

می‌ترسم در ازدحام شلوغی‌های بازارهای سر شب، کسی را گم کنم [3]. مخصوصاً کسی که هرگز با من به بازار نیامده باشد [4].

یا وقتی می‌گویم

دست‌های‌‍ت را اگر امتداد بدهم، به انتهای آرامش می‌رسم [5].

منابع و مأخذ:
[1] وقتی که من بچه بودم.
[2] همان
[3] همان
[4] همان
[5] شبی که دست‌های‌‍ت را (وقتی خیلی خواب بودی) ادامه دادم.

Well-undefined overusage of acetaminophen

2009-12-08T23:02:00.005+03:30

می‌ترسم.
وقتی یهو داغ می‌شوم وقتی توی ماشین یهو برمی‌گردد می‌گوید «وبلاگ‌تون رو می‌خوندم».
می‌مانم بگویم ببخشید، یا بگویم خب، یا بحث را عوض کنم، یا همین را pause بزنم و زوم کنم.

برف می‌آید.
[ماشین شاسی‌بلند عقبی بوق می‌زند. راه ندارم بدهم. اگر داشتم هم ... هوم ... خب شاسی‌بلند است؛ می‌دادم.]

سرم را می‌چرخانم می‌بینم متنظر impulse است. یادم نیست چی بود بحث. هر چی بود حتماً مهم بود که ناخواسته فراموشش کردم. مستقلاً و علی‌الحسابی می‌گویم «جداً؟»
می‌ترسم با شیطنت خاصی بگوید «اوهوم!». با شیطنت خاصی می‌گوید «اوهوم!».

یادم می‌آید.
احمقانه‌ست که بپرسم «راستی شما وبلاگ ندارین؟». به‌فرض هم داشته باشد. یا ۳ سال پیش ولش کرده، یا یه جیرجیرک دات بلاگ‌فلان دات کام‌ای است که دارد می‌نویسد «امروز تو دانشگاه ِ ما هم ...؛ ....؛ نوشته شده در ساعت فلان توسط جیرجیرک ۵ ایده» و در سایدبارش هم اسامی چار تا جک و جونور خوش‌حال‌تر از خودش را ردیف کرده.
بی‌ادبی است ولی، اگر نپرسم «راستی شما وبلاگ ندارین؟». شاید از بین این همه سوراخ، از اول این یکی را انتخاب کرده که من بپرسم «راستی شما وبلاگ ندارین؟» و با شیطنت دسته‌دار و کش‌دار خودش آرام آرام سوراخ را گشاد کند.
اما خب به‌ترست روراست باشیم. به‌ترست بداند من آن‌قدر مغرورم از بیرون، که هیچ‌چیز بای-دیفالت برای‌م مهم نیست. به‌ترست بداند من آن‌قدر غیراجتماعی‌ام که حتی کامنت هم نمی‌گیرم و توقع دارم ملّت بهم ایمیل بزنند که «سلام دوست گلم، وب قشنگی داری؛ کم‌تر به من سر می‌زنی. با تبادل لینک چه‌جوری؟». به‌ترست بداند من حتی متأسف هم نیستم برای این غیرقابل‌تحمل بودن کنونی‌ام.

برف می‌آید.
یادم نمی‌آید وبلاگ می‌نوشتم تا مخ بزنم یا مخ می‌زدم تا گزارش عمل‌کردشان را در وبلاگ‌م بنویسم. شاید هم هیچ‌کدام. آخر کدام کرم عاقلی از کرم‌های دیگر نردبان می‌سازد که برود بالا به کرم‌های نرم‌تری برسد برای نردبان ساختن؟ مگر این‌که طرف بخواهد یه پانورامای landscape از آن بالا بگیرد؛ که آن‌هم خداوکیلی رویش نمی‌شود پس‌فردا به زن و بچه و دوست و رفیق‌ش نشان بدهد که «هی فلانی، من خودم فلان بودم و اگر ممکلت فلان نمی‌شد الآن خودم یک پا فلان فلان بودم!».

برف می‌آید.
داخل شیشه را بخار گرفته.
شاسی‌بلند عقبی گم شده. شاید از بقل سبقت گرفته. حتماً باهوش بوده که فهمیده من وقتی در لاک دفاعی فرو بروم، فقط یک مانع می‌شوم. به بقیه‌اش هم فکر نکرده دیگر؛ مثل این‌که من در لاک دفاعی فرو نمی‌روم، مگر این‌که یا کار دیگری نداشته باشم، یا سرم خیلی شلوغ باشد.

نگاهم می‌کند.
وبلاگ؟ اوهوم.
- «حالا خوندینش کامل؟»
- «اوهوم!»
- «۷۰۰ تا پست رو یعنی نشستین خوندین؟!»
- «نه دیگه، همون صفحه اولش رو دیدم؛ قشنگ می‌نویسین»
- «ممنون»
- «من هم ممنون»

□

برف بند آمده. و من اکیداً خوش‌حال‌م که خیلی چیزها برای‌م مهم نیست.
مثلاً زیر این قبرستان سمت چپ راست یک «Email: he[at]horm» بگذارم. یادش به‌خیر ناتاشا (اسبق) تعریف می‌کرد که یکی تو labشان این خراب‌شده را می‌خوانده و برگشته به ناتاشا گفته «اینا رو معلوم نیست از کدوم کتاب ترجمه می‌کنه؟». هاهاهاها! چه‌قدر با ناتاشا خندیدیم.
آن روزها هم برف می‌آمد.

□

گیجی مزمن است.
خیر سرم رفته‌م چی‌چیز مصنوعی بخوانم، که هروقت خسته و کوفته از در آمدم خانه، بعد از آوردن چایی بتواند کاملاً ()random بپرسد «خسته نباشی عزیزم، بیرون هوا سرد بود؟» و من اگر خواستم Press Any Key بزنم که «هنوز مصنوعی‌ای بابا!» و اگر مایل بودم بشینم قاطی نرون‌های هنوز-استیبل-نشده‌اش کمی یادگیری بچپانم. که ای دلقک آهنی، سعی کن وقتی تو چشمای من زل می‌زنی، پلکی بزنی و طره‌ی زلف بتابانی و تعریف کنی که از شعرهای ریچاد چه یادگرفته‌ای.

طول می‌کشد ولی. به جان همین سیّد خودمان طول می‌کشد.
مخصوصاً اگر سیّد اغوایم کند که هر چشمک و عشوه‌ی این آلیس مصنوعی را بخواهیم پابلیش کنیم که جهانیان هم مستفیض بشوند. بلکه شاید یکی هم آن سر دنیا - همان جایی که زیاد برف می‌آید - یک‌هو ما را دید و شناخت و ناغافل برگشت گفت «... وبلاگ‌تون رو».

I am a dead-end at 2:00PM on holidays. I am still a dead-end at 4:00PM on holidays. I am a waiting dead-end on holidays all the time.

2009-12-06T15:07:00.004+03:30

پنجره،
همان پنجره‌ی صبح است.

من خواب‌های‌‍م را کرده‌ام.
پرنده‌ها هم سرشان شلوغ است.

می‌ترسم بخوابم و بعد،
بیدار که بشوم،
پنجره همان پنجره‌ی صبح نباشد.

[حتی اگر خواب ِ پرواز هم ببینم، باز به پنجره نیاز هست.
حتی اگر جنگ هم بشود و ترکش‌هایش بیاید سمت خانه‌ی ما، باز به پنجره نیاز هست.
حتی اگر پدر باز بترساندمان، که پایین پنجره کولی‌های وحشی دوره‌گرد کمین کرده‌اند و بنابراین باید همیشه پنجره بسته بماند، باز به پنجره نیاز هست.
که
اگر تو آمدی از این طرف‌ها رد شدی،
من با شوق به سمت پنجره بدوم.
که قبل از این‌که با تمام هیجانم، سرشار و لب‌ریز برایت داد بزنم، ناگهان به پنجره بخورم؛ و یادم بیافتد که ...
یادم بیافتد که امروز...
که امروز...
]

...
[باز به پنجره نیاز هست.
که اگر روی‌‍ت را از توی کوچه به سمت خانه‌ی ما برگرداندی،
ببینی هنوز آن‌قدر توان دارم
که
به شوق آمدن‌‍ت
بگشایم
چیزی را. مثلاً، پنجره را.
یا هر چیز دیگری را.
]

باز.

Complexity of Analysis of an Evolutionary Synthesis, in dark pallete with woody background

2009-12-04T11:20:00.004+03:30

که سندرم‌های غم و اندوه و خود-تنها-در-مرکز-جهان بینی
های چهارده‌ساله‌گی
ام
را فدای بوسه‌ای و تصدّق‌ای بکنم
که چه؟

پس‌فردا ریچارد اگر تن‌م را توی گور گیر آورد و گفت «هان ای پسر»، با چه رویی در چشمانش زل بزنم و بگم «ببخشید، شما آقای ...؟»

□ □ □

گفته بودم درون من یک باغ‌وحش است. یادم رفته بود بگویم شیرش را، همین چند سال پیش، دکتر س. س. و دکتر ع. م. و تعداد دیگری از دکترهای دانشگاه کشتند و یک نسخه‌ی تاکسی‌درمی شده‌اش را آوردند گذاشتند جایش. ما هم که خام بودیم، نمی‌فهمیدیم، گفتیم حتماً ثواب دارد، حتماً اثر می‌کند. حتماً آن‌ها که زیر یوغ یکی دو تا مسابقه، با جوایزی رنگی مثل سه چارتا exemption، مغز ما را فرموله کرده بودند، صلاح ما را می‌خواستند. شیطنتِ اعتقادی هم اگر می‌کردیم، در دل‌مان می‌گفتیم «حتی اگر ابزاریم، لااقل در دست رفقائیم!». که زد و شد و زنگ زدیم و حتی همسایه هم نیامد قرض‌مان بگیرد. ابزاری.

می‌گفتم که دکتر س. س. و دکتر ع. م. زنگ زدند حراست آمد شیر ما را برد و در اسرع وقت، گفتند برو از انبارداری تاکسی‌درمی‌شده‌اش را تحویل بگیر و رسید بده.
ما هم کردیم.
چهار سال بعدش، دیدیم بدنامی‌ست. همه می‌آیند می‌خندند.
درش را تخته کردیم، اجاره‌ش دادیم به یک پیمانکار بوفه که کیک و ساندیس بفروشد. بچه‌های مردم هم هرازگاهی از سر و کول این شیره بالا می‌رفتند. شیر هم دندان‌هایش تیز و دهانش باز بود -- تاکسی‌درمیسته نامردی نکرده بود و فیگور وحشیانه را تلویحاً ضمیمه اثر کرده بود.
بالاخره شیر باید وحشی باشد؛
حتی اگر خودش نباشد.

□ □ □

از همان اولین بارهایی که فهمیدم در مدرسه، ۱۲ سال آدم را از طبیعت دور می‌کنند و درس‌های دل‌خواه تو پاچه‌ی آدم می‌کنند، فکر می‌کردم incremental بودنِ علم ستمی است در حوزه‌ی زمان. ۱۰۰ سال پیش که مردم لازم نبود این همه ریاضیات پیچیده بخوانند و انواع معادلات شیمی/فیزیکی را حل بکنند. کسی هم اگر نیم ساعت وقت می‌گذاشت و الگوریتم دایکسترا را کشف می‌کرد و گشاد بازی درنمی‌آورد و چاپ‌ش می‌کرد، امروز این جنبش‌های ملّیِ فلان و بی‌سار می‌رفتند داد می‌زنند که «ایرانیان متمدن در حوزه علوم انفورماتیک هم ترکانده‌اند!». بعد ۱۰۰۰ تا «حسن احمدی» و «محمد حسینی» می‌رفتند برای طرف کامنت می‌گذاشتند که «من که درس‌خون نیستم ولی دمت گرم که ایرانی‌ها رو سربلند کردی».
اما گذشت و ۱۰۰ سال در یک چشم به هم زدن طی شد.
حالا باز ما خوبیم. بیچاره نوه نتیجه‌های ما که باید تصمیمات حاصل از خوردن ترب و دیزی و دوغ ما را ۱۰۰ سال دیگر در کتاب‌های تاریخ‌شان بخوانند و کوئیزش را پس بندازند.
و خب احتمالاً علم «مشاوره» هم تا ۱۰۰ سال دیگر به متدهای خرکردن حرفه‌ای‌تری دست پیدا کرده که بتواند نوه نتیجه‌های ما را قانع کند که «تجربه مادر تاریخ ...» [آخرش نمی‌دونم «را» بود، یا «است»].

حالا این وسط جریان من‌ست و خاطره‌هایی که از نیم ساعت قبل از بی‌دارشدن کامل تا یک ساعت بعد از بی‌دار شدن کامل، من را توی تخت آچمز می‌کنند. بیوگرافی من، حداقل تا وقتی‌که به‌قول رفقا زنده‌ام، incremental است. و من هر سری که می‌خواهم به گذشته فکر کنم باید ( T(n)=T(n-1)+O(nجدیدی را بلغور کنم. و من هر سری که می‌خواهم به گذشته فکر کنم باید یک نام جدیدتر را... و من هر سری که می‌خواهم به گذشته فکر کنم باید یک عالمه خاطره جدیدتر را... و من مشاور خوبی نیستم؛ چون نقصان‌های برهان‌های شخمی شخیّلی‌ام را می‌دانم. وگرنه می‌توانستم بگویم: و من هم سری که می‌خواهم به گذشته فکر کنم باید یک عالمه تجربه بیش‌تر را...
یک عالمه تجربه بیش‌تر را...
عالمه. بیش. تجربه. یک. را...
تجربه؟ تجربه؟!
به قیمت ۱۵۰ تا سلول که از سفید به قهوه‌ای تغییر رنگ داده‌اند و ۲۳۸ تا سلول که از خاکستری به قرمز تغییر رنگ داده‌اند و ۴۲ سلول که از یابنده‌شان تقاضا می‌شود، می‌شود، می‌شود.
می‌شود...
می‌شود...
مهم نیست دیگه. این‌هم به نیمه‌ی غربی دَرَک.
می‌شد...
می‌شد...

TouchPad

2009-12-02T23:46:00.001+03:30

تو را
که سال‌هاست ته دریاچه یخ زده‌ای،
اگر به پورت USB 2.0 وصل کنم، مثلاً سریع‌تر می‌شوی؟

تو را
که سال‌هاست تهِ دریاچه یخ زده‌ای...

تو را
که ...

دریاچه سال‌هاست که
Plug and Play شده
و کسی دیگر
به دشواری‌های دست‌یابی به پیکر پاک‌‍ت نمی‌اندیشد.

Puis-Je?

2009-11-29T18:07:00.004+03:30

دیشب یک‌هو غلت سنگینی در خواب زدم.
بی‌دار که شدم
دیدم
تمام تخت خیس شده.
تمام آب تُنگ ِ «ماهی درون‌‍م» خالی شده بود؛ لبه‌ی تُنگ هم لب‌پر شده بود؛ ماهی هم داشت بال‌بال می‌زد.

دوئیدم به داد ماهی برسم؛
که احساس کردم دارد خاطره می‌شود، اسطوره می‌شود.

ماهی درون‌م
- که تنها یک instance بود که به‌صورت static بین تمام cellلول‌های‌م به‌اشتراک گذاشته شده بود -
سنگین و رنگین،
اسطوره‌وار و به‌دور از هرگونه تلاش برای خود-قهرمان-جا-زن‌ ‍ی،
نیمه‌های شب ِ دی‌شب
گم شد.

از یابنده تقاضا می‌شود،
یا ازش سوءاستفاده شخصی نکند. یا اگر کرد، به من هیچ‌وقت نگوید. حتی وقتی نوه نتیجه‌هایم پای تخت بیمارستان آب‌نبات می‌مکیدند و پسر بزرگ‌‍م روی سینه‌ام گریه می‌کرد که «ما رو تن‌ها نذار»، هم.
ممنون‌‍م.

Page 76, Page 76, Page 76. Let me memorize this number.

2009-11-27T22:04:00.002+03:30

بین احمق بودن،
احمق فرض شدن،
و متهم شدن به حماقت،
باید یه فرق‌هایی باشه علی‌الاصول.

بین گناهکار بودن،
گناهکار فرض شدن،
و متهم شدن به ارتکاب گناه،
باید یه فرق‌هایی باشه علی‌الاصول.

حماقت یا گناه‌کار‌بودن،
من که می‌خوابم.
بیدار که بشم،
نه باهوش‌ترم، نه معصوم‌تر؛
صرفاً یادم رفته -- به کدامین حماقت، به کدامین گناه.
و این [فراموشی]
همان shortcut به حبل‌المتین رستگاری‌ست
که از قضا روی desktop ما هم کپی شده؛
مع‌الوصف،
(حتی اگه معده‌م هم کلی صدا می‌داد)، بی‌دارم نکن برای شام.
بذار تا صبح بخوابم.
شاید باهوش شدم،
شاید معصوم.

to adopt the killed, to kill the adopted

2009-11-27T16:34:00.003+03:30

گربه‌ی درون من،
عصرها روی لبه‌ی پشت‌بام دراز می‌کشد و دم‌ش را تکان می‌دهد.
سگ درون من،
نیمه‌های شب یک‌هو بی‌دار می‌شود و ناله می‌کند.
عقاب درون من،
تمام غروب را به زل زدن در پرتوهای طلایی مزرعه‌ی گندم می‌گذراند.
اسب درون من،
هر از گاهی - نجیبانه - رم می‌کند.

درون من یک باغ‌وحش هست.
یک باغ‌وحش سیّار که هر روز صبح از اتاق خوابم تا اتاق ۷۱۵ دانشکده می‌آید. قبل از ناهار به اتاق ۵۰۵ می‌رود تا سر و گوشی آب بدهد. پنج‌شنبه‌ها به اتاق ۲۰۲ می‌رود. هنوز تصمیم نگرفته به رفتن به اتاق ۶۲۵ در ساعات ۳ تا ۴/۵ روزهای زوج ادامه بدهد یا نه. از شلوغی اتاق ۱۰۲ بی‌ذار است. گرد بودن اتاق ۶۲۷ را دوست داشت. و طول می‌کشد تا به اتاق ۸۲۶ عادت کند.

درون من یک باغ‌وحش هست.
که شب‌هایی که آن‌قدر خسته‌ام که با کمربند و کیف‌پول‌های جیب‌های عقبم خواب‌م می‌برد،
نیمه‌های شب
میله‌های قفس‌هایش پوستم را فشار می‌دهد.

درون من یک باغ‌وحش هست.
که نه دل‌م می‌آید یک متصدی taming بگیرم تا همه بی‌قراری‌ها را رام/آرام کند؛
نه خودم عرضه دارم همه‌ی نیازهای‌‍شان را ارضا کنم.
نه دل‌‍م می‌آید تلاش‌های‌‍م برای ارتباط برقرار کردن با این حیوانات را، فقط محض گذاشتن لب طاقچه و آویزان کردن از آینه‌ی ماشین، ادامه بدهم؛
نه خودم عرضه دارم برای تک‌تک‌شان بلیط بفروشم.
نه دل‌‍م می‌آید با توجه به تورم accommodationها، بین‌شان elitism راه بیاندازم؛
نه عرضه دارم، شعبه بزنم و distribution راه بیاندازم.

درون من یک باغ‌وحش هست.

چند وقتی‌‍ست دنبال یک فضای بکر و خالی از دغدغه می‌کردم --
با اتاق‌های بدون شماره؛ بدون اتاق.
که همه‌شان را آزاد کنم.
بعد بیایم این‌جا بنویسم:
درون من یک جنگل هست،
صرفاً.

Ever For

2009-11-23T21:34:00.004+03:30

یه پسر خوب،
چی کار نمی‌کنه؟
آفرین! هیچ‌وقت یه قرار عاشقانه و یه امتحان میان‌ترم مهم رو، توی یک روز نمی‌ندازه.
چرا؟
چون بارِ کانتکست سوئیچ در سه شب پایانی به‌قدری بالا می‌ره که باید نصف بودجه‌ی ماهیانه رو صرف cooling سیستم بکنیم -- عین روتِرهای گوگل.

یه پسر خوب،
همیشه از کتاب سال سوم ابتدائی‌ش یادش هست که
دنیا مزرعه آخرت است؛ منتهی نظر به برخی premature birthهایی که از تخم گناه و گناهک‌های آدمیزاد در همین دنیا به عمل می‌آید، گاهی لازم می‌شود که شاهد انعقاد I'd deserved it باشیم. آن‌هم خطاب کنایه‌گونه به پروردگار من‌باب «با ما هم آره، نالوطی؟».
پروردگاری که نمی‌زند توی سر AIها کارها به جرم ساختن موجوداتی که هوش‌مندتر از خودشان هستند؛ به‌جرم نقض اثبات‌های شخمی-شخیّلی ۲ واحد اندیشه معارف دینی.
پروردگاری که - مثل کارگردانی که هرگز نمی‌تواند از فیلم خودش به‌چشم بیننده لذت ببرد - نمی‌تواند از بشر به‌چشم lover لذت ببرد. منتهی یهو دیدی مثل این یادگار مارتین، زد و شد!

یه پسر خوب،
وسط کارهای مهم‌ش وبلاگ آپدیت نمی‌کنه.

یه پسر خوب،
فقط تا وقتی پسر خوب هست،
که [خواسته یا ناخواسته] بخواد که پسر خوبی بمونه.

What to do and what not to do

2009-11-21T16:13:00.003+03:30

mon arbre
ma pomme
mon parfum
nuit

Remind Me Later

2009-11-18T16:20:00.001+03:30

من
حتی
متعلق به تخت‌‍م هم نیستم.

این‌و گفتم که بدونه...

φ and θ could be mine in northpole; iff it wasn't pressure on me (the gas) just in the way that Murphy defines his low law

2009-11-14T20:46:00.008+03:30

نباید تمام‌‍ت رو بذاری به پای منی
که هیچ‌چیم به هیچ‌جا بند نیست...
و تنها چشمه امیدم به محورzهاست،
که بتونم زندگی iterative decrementalم در صفحه xy رو باهاش توجیه کنم.

آخرش یهو دیدی حلزونه شده قد یه نخود پی‌پی مورچه - من هم شالاپّی از z≥z₀ افتادم پایین. بعد کی حاضره راجع به جوونیِ تویِ عزیزترین‌‍م، بگه «من، منِ کلّه گنده!»؟

نباید.

When the artificial teeth of the baptiser immerges in the font

2009-11-13T13:32:00.002+03:30

هر ماه یک صلیب
هر صلیب یک امتیاز
حتی شما هم می‌توانید برنده خوش‌شانس ما باشید!

-- Public Relations Of Heaven&Hell Bros Company.

STOOD and all the hidden things UNDER it

2009-11-11T11:28:00.005+03:30

درس دادن به بچه‌های اسماً-تیزهوشِ خنگ و مهیّج،
در درجه اوّل (مثل هر پیرمرد خرفت دیگری) یادم می‌اندازد که «ما هم بچه بودیم». در درجه دوم یادم می‌اندازد که «خدائیش این‌قدر خنگ نبودیم». در درجه سوم یادم می‌اندازد که «این‌قدر مغز لَتِرال ثینکر و فرافکن و آوت-آف-دامین ای نداشتیم». در درجه چهارم یادم می‌اندازد که «خب که چی؟»

بعد یکی از بچه‌ها می‌آید پای تخته تا راه‌حل شُخماتیک خودش را ارائه بدهد و این بستر را مهیا کند که من، من ِ خودخواه، من ِ عاشق ضایع‌کردن مردم جلوی جمع، جلوی جمع ضایع‌‍ش کنم. انگار نه انگار که من اسماً-معلم هستم.

درس دادن به بچه‌های اسماً-تیزهوشِ خنگ و مهیج،
عصرش خوب است. زمزمه‌های «آقا ببخشید» یادم می‌اندازد که چه‌قدر دلم می‌خواست در ویلای‌مان در نیوهمپشایر به کنیزک بگویی «آقا که اومد، بهشون بگو...»؛ اما تو هیچ‌وقت هیچ پیامی برای من نداشتی. من بودم و پنجره و یک توئی که عصرها که به منزل رجعت می‌کردی در فاصله یک کفش-پاشه-بلند-در-آوردن، می‌توانستی یک دامین-سوئیچ مهیب بکنی و بشوی «دارلینگ جان».

این‌ها را نمی‌شود در لفافه به بچه‌های اسماً-تیزهوش خنگ و مهیج گفت. مدیرشان می‌آید دوستانه می‌گوید «تا من بروم از داروخانه *** بخرم، شما هم سیلابس‌‍ت را بذار روی میز [تا بدانم سر کلاس راجع به "نحوه خرید *** از داروخانه بدون سرخ شدن"، با بچه‌ها حرف نمی‌زنی!].».

گناه از من نیست.
از بچه‌های اسماً-تیزهوشِ خنگ و مهیّج هم نیست.
از مدیر کمر-کلفت‌‍شان هم نیست.
مشکل (و نه گناه) از مغزِ معیوبِ من هست؛ که بعد از این همه ۷۳۱۷۹۶۷۵۹ ثانیه زندگی کردن در این دنیای وانفسا، هنوز نمی‌تواند یک بُردِر خوب و شکیل بین دامین‌های مختلف بکشد. به قول بروبکس دی.سی.ای.اِل.
به جان خودم اسمش «چند شخصیتی» نیست. تلویحاً بلدم موقعیت جغرافیایی کانسپت را در مغزم نشان بدهم! منتهی مشکل از درون سامانه است که نمی‌داند / نمی‌تواند بداند / همان بهتر که نمی‌داند.

الغرض این که اگر خوابم برد و صبح دیدی مُشتی «آقا ببخشید» ریخته روی بالش، بیدارم نکن.
قول می‌دهم خودم که بیدار شدم ملافه را با تاید و اسکاچ بشورم. تو برو که دیرت نشود.

iWin Second Generation with bluetooth support

2009-11-11T11:06:00.002+03:30

تقصیر مادرم بود حتماً
اجازه می‌داد بچه که بودم آهنگ‌های سرخپوستی گوش بدهم؛ پتوی بچه‌گی‌ام هم روی‌ش عکس یک ببر واقعی بود. همین شد که خوی وحشی‌گری من هر شب ساعت ۳ الی ۵ بامداد - وقتی ماه کامل است - پاچه‌ی تو را می‌گیرد و هر روز صبح وقتی متهم‌‍م می‌کنی هیچ‌چیز خاطرم نیست.

دارلینگ جان،
من اگر تیم‌ورک بلد بودم که همان قوم خودمان را مَنِیج می‌کردم -- که نخواهد بعد از این همه سال، پشت چراغ قرمز، ناله‌های صحرایی بک‌گراند موسیقی محلی آمریکای جنوبی، یقه‌ام را بگیرد و بوق جماعت منتظر پشت چراغ سبز - پشت من - هم بیدارم نکند.

دارلینگ جان،
به دستیار اول‌م گفته‌م تمام قرارهای ملاقات امروز را کنسل کند. گلویم بد گرفته. ریچارد هم که آنتن نمی‌دهد؛ آلبا هم که از وقتی رفته خارجه دیگر دستش به «پیک آپ دِ فون» نمی‌رود.
حالا من مانده‌م و سیل نانوشته‌هایی که وسوسه می‌شوم یک‌بار دیگر - قبل از مکتوب کردن - بخوانم‌شان؛ منتهی این مغز من در تعریف iostreamهای دو جهته بدجوری می‌شنگد! همین می‌شود که ته‌‍ش سرم را دیوانه‌وار جلوی جمع تکان می‌دهم و می‌گویم «لعنت به ریچارد! نباید حذف اکانت می‌کرد.»

دارلینگ جان،
از این باب عرض می‌کردم که بدانی نه هدف و نه وسیله، هیچ‌کدام محوریت را در یک موومِنت حلقوی تعیین نمی‌کنند. من همان دیوانه‌ای هستم که بودم. منتهی نه ماهی‌ای دارم که به ته قلاب قلب‌‍ت به مغزم وصل کنم - بلکه شاد شوی -، نه دلم می‌آید نخ قلّاب قلب‌‍ت به مغزم را پاره کنم - که شاید هرگز ندوزی‌اش -.

Black, Red, White, Black, DarkWoodBrown, White, Red, Black

2009-11-08T00:22:00.001+03:30

دارلینگ دارلینگ
دلم برای تمام گم‌شدن‌های توی جنگل‌های پربرف
وقتی صورت سفیدت پشت شنل دراز و تمام مشکی‌ات پنهان می‌شود
تنگ شده.

دارلینگ دارلینگ
شوفاژها را باید ببندم که تو خواب راحت‌تر «فضاسازی» کنم، اما می‌ترسم سرما بخورم.

دارلینگ دارلینگ
دو یو آندرستند وات آی‌‍م تاکینْ اِبات؟

Undisclosed "Him", #1

2009-11-07T13:35:00.002+03:30

Mohammad Ghodsi's Status:

آهای فیلترچی نا عزیز که هر وقت عشقت میکشه همه ی اچ تی تی پی اس ها رو فیلتر میکنی! گفتم شاید برات یک ذره اهمیت داشته باشد که با این کار تو کلی از کارهای روزمره ی ما فلج میشه! البته میدونم که میگی به درک!
ghodsi[at]gmail

With Respect, and at the same time, Regardless To Peter

2009-11-07T11:25:00.002+03:30

چرا پیتر هیچ‌وقت نفهمید، نخواست بفهمه،
که خیلی چیزها رو لزومی نداشت من ببینم/بشنوم.

چرا پیتر هیچ‌وقت نفهمید، نخواست بفهمه،
خیلی خواب‌ها رو لزومی نداشت من ببینم.

چرا پیتر نذاشت هیچ‌وقت این‌قدر شجاع باشم
که بتونم خیلی خواب‌ها رو نبینم، یا ببینم و نفهمم.

He was frank enough to forget whether he had ever been terrestrial or not

2009-11-05T18:21:00.001+03:30

دارلینگ جان،
خدائی‌ش من از بین تمام دنیاهایی که در آن‌ها زندگی می‌کنم،
سومی‌اش (از سمت راست)
را بیش‌تر دوست دارم.

از این سوغاتی‌های intergalactic چی بیش‌تر از همه دوست داری، دارلینگ جان؟

Dedicated to our fans, who want to live in a house that is haunted by the ghost of you and me

2009-11-05T18:17:00.004+03:30

تقصیر خودت هست
که خیلی‌ چیز‌ها با من دیده‌ای
از من دیده‌ای
در من دیده‌ای.

من که نخواستم بیایی و با نیمه‌ی قهوه‌ای من آشنا بشوی.
من هیچ‌وقت خوب نخوابیده‌ام. من هیچ‌وقت کامل بیدار نبوده‌ام. من هیچ‌وقت بهترین «من هیچ‌وقت»های دنیا را نداشته‌ام.

آدم‌ها
زمستان که می‌شود
به گریه‌ی سگ می‌خندند.

تو
زمستان که می‌شود
یادت می‌رود آخرین باری را که
با هم خوابیدیم
در هم خوابیدیم.

This name is for rent

2009-11-05T18:17:00.001+03:30

آدم‌ها
به گریه سگ‌ها
می‌خندند.

انزجار.

Never laugh at 3rd and 4th choice of gender field

2009-10-29T08:44:00.001+03:30

یعنی تو با این سن‌‍ت هنوز نمی‌دونی
دختره‌گی کردن، کار خیلی راحت‌تریه برای یه پسر، تا یه دختر؟!

JTBK -- Just the best keyword

2009-10-29T08:42:00.002+03:30

این‌که می‌گن طرف بساز-بفروش بوده و ورشکست شده،
یعنی زندگی‌‍ش مثل من بوده؛
آدم خودساخته‌ای بوده که خودش رو ارزون فروخته.

Idiot Oswals still loves him!

2009-10-29T08:41:00.000+03:30

از آموزگار خود متشکرم
که به من یاد داد
مثل او نباشم.

Not-Necessarily-Extra Terrestrial

2009-10-27T09:31:00.002+03:30

چنگی
به
دلی؛
هرازگاهی،
بی‌خوابی.

Salsa, and for, or while

2009-10-26T23:29:00.002+03:30

آخرش که بی‌دار می‌شوم
آخرش که این چند ضربدر ده به‌توان چند تا نرون باقی‌مونده هم حرکات کیاتک‌شان زیر زوال تدریجی، فراموش می‌شود؛ خاطره می‌شود.

آخرش یادم می‌رود؛
هر روز باید با یک ترس ناگهانی سعی کنم یادم بیاد ماشین را کجا پارک کردم.

†

گفته بودم مغز من معیوب است؛ نه؟
اضافه می‌کنم تمام خاطره‌هایی که دژاوو-وار زمان‌شان گم شده‌است را، نیز. که یادم نمی‌آید آن‌باری که سخت درآغوش‌ت گرفتم پری‌روز بود یا پس‌فردا. که یادم نمی‌آید چرا دیشب (یا فردا) تمام رنگ‌ها و سیاهی‌های صورتت - شامل چشم و ابرو و سوراخ‌های بینی - یک‌هو مثل شمع آب‌شد ریخت زمین. که یادم نمی‌آید چرا من دیشب به تو گفتم «۲۳سال زود است؟» در حالی‌که قبل از گرفتن کارت دانشجویی جدید در فرم مربوطه نوشته بودم ۲۴ ساله از تهران!

†

لعنت بر این بیدار شدن
که هیچ بار خاصی ندارد، جز این‌که ساعت ۴ عصر منتظر BRT بمانی
که ساعت ۵ عصر سر شغل دوم‌‍ت حاضر باشی.

لعنت بر این بیدار شدن
که اجباراً جبهه جنگ آدم را انتخاب می‌کند -- و باید به هدف‌هایی شلیک کنی، که خودت چند ساعت قبل تنظیم کرده‌ای. و بدبختانه یادت نمی‌آید کدام‌شان مَشقی بوده.

لعنت بر این بیدار شدن
که زیر سنگینی نگاه مورفی، ...
اِهِم! ببخشید.

Hitself

2009-10-18T16:10:00.003+03:30

حکایت قماربازی‌ست
که دستش - به صورت مشت شده - زیر شقیقه‌ش بود
و با ماوس درگ می‌کرد و حرف‌ها رو یکی یکی کپی پیست می‌کرد
که یه پست بزنه.

حکایت قماربازی‌ست
که وقتی اومد بیرون حتی یک‌بار هم سعی نکرد تلاش کنه بیدار شه.

حکایت قماربازی‌ست
که می‌دونست آخر آخر آخرش، حتی سر پاره‌شدن یا نشدن طناب اعدام
می‌تونه شرط ببنده با هم‌سلولی‌ش
سر دمپایی‌هاش.

حکایت قماربازی‌ست
که توی تمام مدت تحصیل‌ش،
هیچ‌وقت اجازه نداشت
سر مدرک «مهندسی»ش
قمار کنه.

Mr. de Céspedes y Bertini

2009-10-18T15:52:00.002+03:30

من و ریچارد
و دشت خاکستری بین‌مون
و همه خنده‌های تلخ دور رو برمون.

ریچارد می‌نویسه فقط؛
اما مطمئنم که با من هم‌عقیده‌ست که
زندگی پر شده از شکست‌های بالقوه‌ای که نباید پیش‌بینی‌شون کنیم.
ما می‌میریم؛ اما نباید به کسی بگیم.
ما جدا می‌شیم، دور می‌شیم، فنا می‌شیم؛ اما نباید به کسی بگیم.
ما غرق می‌شیم،
اما باید رو به دوربین لب‌خند بزنیم.

ریچارد می‌خواد بره اسب‌سواری.
شب هم خونه‌ی آلبا اینا دعوته. آلبا خیلی عالی بلده طوری ازت تمجید کنه که حالت به هم نخوره و حتی متوجه نشی هورمون لذت از کدوم غده‌ی درون‌ریزت داره وارد خون‌‍ت می‌شه. ریچارد هم البته این رو می دونه؛ منتهی سعی می‌کنه روغن سوئیسی زیر سبیل‌های خشک‌ش بماله که با یه اندک لب‌خند، زیر نور چراغ از بالا و شمع از پایین، دوچندان برق بزنه.

ریچارد به من یاد نمی‌ده این چیزا رو. راستش هیچ‌وقت صریحاً ازش نخواستم؛ منتهی فکر هم نمی‌کنم بتونم خودم کشف کنم.
ریچارد دویدن من دنبال سنجاقک‌ها و شمردن موج‌های بلند کنار ساحل رو دوست داره. راستش هیچ‌وقت صریحاً بهم نگفته؛ منتهی فکر هم نمی‌کنم دلش بیاد بگه.
ریچارد راجع به آینده من هیچ‌وقت پیش‌گویی نمی‌کنه -- گرچه مطمئنم اگه بخواد می‌تونه. من راجع به آینده ریچارد پیش‌گویی نمی‌کنم -- می‌دونم لذتش به اینه که از زبون آلبا بشنوه.

Wake up Charlie, it's Saturday morning darling

2009-10-17T06:38:00.003+03:30

- بادباک‌تون چه قدر بالا رفت؟
- خیلی! بالاتر از همه.
- یعنی تا ابرا؟
- یعنی تا ابرا.

The ache of must

2009-10-16T01:50:00.000+03:30

و چه سخت است
خندیدن
و دیدن فنا شدن مغز funny من.

1986

2009-10-11T21:54:00.002+03:30

باید حسابی بگردم و
بچه‌ای که تمام بچه‌گی های من را کرده
پیدا کنم؛
بعد با چند بسته پاستیل و چوب‌شور ازش بخواهم که با خرج خودم، چند سالی از دارک‌ساید این بنده حقیر برود بیرون -- چه می‌دانم یک آلونک دولوکس دیگری که با یک جعبه TV و یک مشت کتاب و به دور از هر بنی‌بشره زنده دیگری جز والده و ابوی سپری شده است. بود.

2009-10-10T11:53:00.002+03:30

توهّم غریبی بود
وقتی میم آمد
و من نابالغانه به خودم روحیه داد که
قرارست دیگر دیر نشود؛

□

یادم رفته اما
که حتی حرف اوّل اسم میم چه بود.
حالا که اول فصل سرد شده است،
ساده می‌بینم تمام شال‌های ته کمد
یا پوسیده‌اند یا غم‌دود یا کم‌سا.
مادر هم که نه دستش به میل می‌رود، نه قلبش به این نخ‌های پلی‌اکریلیک.

□

همه‌ی فُرم‌ها را با خنده تحویل می‌دهم،
هر کسی طبق تعریف خودش از موفقیت موفق‌‍ست
چرا که آدم‌های موفق نمی‌گذارند محیط و شرایط بیازارتشان.
و من
همیشه توابع define شده را
از کتابخانه قالب های استاندارد بر می‌دارم -- محیط و شرایط هم پیشکش.

What we could do for Edu, What Edu did to us

2009-10-10T11:39:00.000+03:30

اگر محدودیت‌های اجتماعی تا به این حد لوس و بی‌معنی بود،
و اگر خانم خنگ و دیرباور منشی دانشکده قول می‌داد که روزی حداقل ۲۰ دقیقه به آسمان نگاه کند،
آن‌وقت
با خیال راحت و کاملاً عریان-از-درون
قبل از تمام فیلدهای فرم مربوطه (به جز نام خانوادگی و شماره شناسنامه)
یک «خیر سرم» هم اضافه می‌نوشتم.

The 8th digit is 4, and not 9, honey

2009-10-09T06:42:00.003+03:30

باز
بیدار شدم و
گم شدی.

Rushboard

2009-10-08T09:28:00.001+03:30

و تویی که همیشه پشت در می‌مانی...

The diff b/w Zero ± One, and One ± Zero

2009-10-02T22:48:00.002+03:30

ینی خدائیش من رو دیگه نباید جزو وبلاگ‌نویس‌ها حساب کرد؟
از وقتی که دیگه کامنت نگرفتم، یا از وقتی که مخ آرمانی‌م رو زدم؟ ...

پ.ن. یَنیا...

why Garfield never cries?

2009-09-26T13:34:00.001+03:30

همه می‌خوابن...

It is not spelled Pe-Sy-Choh, idiot!

2009-09-23T19:14:00.007+03:30

همه چیز به هم خورده است.
وسط جاده‌ای خاکی و دراز بی‌دار می‌شوم. نمی‌دانم خواب بوده‌ام یا خواب هستم؛ به‌صرف این‌که نمی‌توانم ربط معقولی از حال کنونی به گذشته را بیابم، باید بپذیرم که خوابم. اما در عین حال سعی می‌کنم از تنها «فرصت» تغییر دائمی دنیای اطراف، که همان بیدار شدن است، به این راحتی استفاده نکنم.
گرسنه‌ام هم نیست. هوا هم نه گرم‌‍ست نه سرد. چون خواب است، تصمیم می‌گیرم fast forward بروم.

روبه‌رو یک انشعاب از جاده اصلی جدا می‌شود؛ به سمت چپ.
صدای شلاق زدن خوک می‌آید. و تابلویی که نمی‌توانم (در حال) به‌یاد بیاورم که فارسی است یا انگلیسی؛ ولی برای من معنی «سلاخ‌خانه‌ی فلانی» را می‌دهد. «فلانی»اش هم احتمالاً حدودهای چارلز (یا هاشم، یا مرد چاقی با اسمی مشابه همین) است. مغزم، چون خودش می‌سازد این اسامی را، صرفاً به القا کردن حسّ کلی اکتفا می‌کند و در جزئیات نمی‌رود.

می دانم ادامه‌ی جاده هم همین «← سلاخ‌خانه‌ی چارلز/هاشم» است. و موزیک متن ناهم‌گون‌‍ی که برای فرار از آن باید روی صدای شلاق، روی نعش آویزان‌شده‌ی خوک‌ها تمرکز کنم.
خاک بر سر مغزم که موزیک متن چنین دنیایی را آهنگی عامیانه انتخاب کرده است. که در آن پسر جوانی از شکست‌‍ش در راه سوپراستار شدن می‌گوید و ترجیع‌بندش هم «Oh baby, don't come after me» است! خاک بر سر مغزم.

یا باید بیدار شوم، یا به سلاخ‌خانه بروم. آلارم موبایل تنظیم شده است؛ پس ادامه می‌دهم.

مغزم بیمار است.
مغزم خسته است و بی‌خوابی رنج‌‍ش می‌دهد. خصوصاً هنگامی‌که من خواب‌‍م و منتظر ادامه‌ی معقول خواب هستم.
همین انتظارات واهی باعث می‌شود که ناگهان از سلاخ‌خانه جنازه‌ی یک جنین دوماهه‌ی بی‌سر بدود بیرون. بعد یک «من» ِ چهار ساله گریه‌کنان می‌رود پشت سلاخ‌خانه و شروع می‌کند به لرزیدن. بعد یک شوالیه‌ی رومن، با لب‌خند آرام از کنارم رد می‌شود و در دوردست ناپدید می‌شود. آخر سر هم یک لیست زرد بزرگ TODO از روبه‌رو صاف می‌آید توی صورتم.

مغز من بیمار است و بهترین درمانش خوابیدن است.
نمی‌دانم زخم شده - که نیاز به فرصت ترمیم و پوست‌اندازی داشته باشد - یا از جا در رفته. اما خب چون از روزهای اوّل بهش نرسیده‌ام، احتمالاً یا چرک می‌کند یا اگر تاول نزند، خودش جوش می‌خورد.

می‌خواهم بیدار بشوم. اما یادم نمی‌آید باید چه‌کاری انجام بدهم.
سعی می‌کنم کسی را به قتل برسانم یا تو را بیاورم تو. تو داخل سلاخ‌خانه هستی و محض تفریح یکی از شلاق‌های اتومات و تمام-مکانیزه را کنده‌ای تا خودت به‌جایش، به لاشه‌ی خوک‌ها شلاق بزنی.
رو به من برمی‌گردی و کاملاً شیطانی می‌خندی. این‌جاست که من باید روی کاراکترت تجدیدنظر بکنم. مغز من راجع به تو دارد خیلی غیرمنصفانه تصمیم می‌گیرد.

مغز من عاشق نیست.
مغز من فقط می‌داند که تو الزاماً «آدم-خوبه» نبوده‌ای. مغز من نمی‌فهمد دلتنگی یعنی چه.

اما تو ناگهان گریه‌ات می‌گیرد. چشم‌هایت کاملاً سیاه‌‍ند. فاقد قرنیه و مردمک. انگار که از بیخ کنده شده باشند. شاید هم render کردن چشم‌های خاطره‌انگیزت (که سرشار از جزئیات فراموش‌نشدنی‌اند)، خیلی زمان‌برست و در راستای acceleration مغز تنبل‌م، از قلم افتاده‌اند.

گریه می‌کنی و من، مثل همیشه، مثل یک احمق، دلم خالی می‌شود و تیر می‌کشد. می‌آیم طرف‌‍ت. صدای شلاق ریتمیک‌تر می‌شود.
می‌دانم اگر در آغوش بگیرمت بی‌دار می‌شوم. و این حالت، تنها نکته‌ی عطف بین تمایلات من در دنیای خواب و دنیای بی‌داری است.

...
و تو دستم را پس می‌زنی -- این را مغزم از بی‌داری‌ام کپی کرده!
و من ترجیح می‌دهم برای رسیدن به escape backdoor تو را بیش از این نیازارم. ساده بگویم، نه غرور خودم را - پیش تو - مبدّل به ظلم کنم، نه کاری بکنم که بخواهم به‌خاطرش بعداً در بی‌داری خودم را سرزنش کنم.
نگاه‌‍ت می‌کنم. یک دل سیر. فوق‌‍ش کلاس صبح را از دست می‌دهم!

...
و تو هم‌چنان گریه می‌کنی.
مغز معیوب من نظری ندارد. من هم نظری ندارم. اشک‌های تو هم که معلوم نیست از کجا می‌آیند -- وقتی چشم نداری.
انگار دارد یادم می‌آید چرا گریه می‌کنی. اما به هیچ وجه، نه قلباً و نه شرعاً، حاضر نیستم اجازه بدهم مغزم این‌ها را هم به من تلویحاً یا صریحاً گوشزد کند.

□

از ۶:۳۰ تا ۸:۲۵، هر ۵ دقیقه یک‌بار snooze می‌زنم. و هر ۵ دقیقه می‌خوابم. و هر ۵ دقیقه خودم را آن‌ور - در خواب - سرزنش می‌کنم.
۸:۲۸ دقیقه معده‌ام می‌سوزد.
۸:۳۰ صبح تا آخر شب فرار می‌کنم و نمی‌گذارم حواس مغزم جمع بشود و بتواند بهانه‌های بهتری برای سرزنش یادش بیاید.

و تو...
ببخش که باید تا فردا شب به گریه‌کردن ادامه بدهی.

مغز من فقط hibernate کردن بلد است. مغز من معیوب است.